“สหายหลินหย่วน” ในที่สุดลู่วิ่นฮั่นก็อดถามไม่ได้ เขาชี้ไปยังโครงเครื่อง “นี่...นี่มันออกแบบมายังไงกันแน่? ทำไมถึงแยกหน่วยคำนวณกับหน่วยควบคุมออกจากกัน?”
สายตาอยากรู้อยากเห็นของผู้อาวุโสเฉียนและเหล่านักวิชาการต่างจับจ้องไปที่หลินหย่วน รอฟังคำตอบ
หลินหย่วนเดินไปที่โครงเครื่อง ยกมือกวาดผ่านแถวหลอดสุญญากาศระหว่างหน่วยคำนวณกับหน่วยควบคุมอย่างคร่าว ๆ ราวกับกำลังบัญชากองทัพนับพัน
“สหายวิ่นฮั่น ทุกคนรู้กันดีว่า ปัญหาใหญ่ที่สุดของสถาปัตยกรรมฟอน นอยมันน์คือ การคำนวณกับการควบคุมทำงานเรียงลำดับกัน”
“ข้อเสียของการออกแบบแบบนี้คือความเร็วต่ำ หน่วยคำนวณคำนวณไปหนึ่งขั้น หน่วยควบคุมก็ต้องส่งคำสั่งหนึ่งครั้ง จากนั้นหน่วยคำนวณค่อยคำนวณต่ออีกขั้น แล้วหน่วยควบคุมก็ส่งคำสั่งอีกครั้ง ทั้งสองฝ่ายต้องรอกันไปมา แบบนี้ไม่มีทางทำงานได้เร็ว”
เขาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปยังหน่วยคำนวณและหน่วยควบคุมที่แยกออกจากกัน
“แต่เครื่องทดลอง 101 แยกหน่วยคำนวณกับหน่วยควบคุมออกจากกันอย่างพลิกวงการ ทั้งสองส่วนทำงานบนทางเดินข้อมูลของตัวเอง ขณะที่หน่วยคำนวณกำลังคำนวณขั้นก่อนหน้า หน่วยควบคุมก็อ่านคำสั่งถัดไปแล้ว ประมวลผลพร้อมกัน ไม่ต้องรอกัน”
ดวงตาของลู่วิ่นฮั่นเป็นประกายขึ้นทันที ราวกับเพิ่งเข้าใจแจ่มแจ้ง
ทำงานพร้อมกัน!
เขาเห็นสองคำนี้ในงานวิจัยมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่ทฤษฎีก็เป็นแค่ทฤษฎี การทำให้เกิดขึ้นจริงนั้นยากมาก จนถึงตอนนี้ นอกจากเครื่อง 101 เครื่องนี้ เขายังไม่เคยเห็นตัวอย่างที่อื่นเลย!
ยิ่งไปกว่านั้น หากแยกหน่วยควบคุมกับหน่วยคำนวณ ก็ยังมีปัญหาพ่วงตามมาอีกมากที่ต้องแก้ อย่างเช่นจะประสานจังหวะเวลาอย่างไร? จะแก้ปัญหาข้อมูลขัดแย้งกันอย่างไร? ถ้าสายงานประมวลผลสะดุดจะทำอย่างไร?