เขตประกอบปืนใหญ่
ซ่งเหวินชิงกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเครื่องเจาะรูลึกกับช่างรุ่นเก๋าสองคน
ทั้งคู่เป็นช่างฝีมือเก่าที่จางลี่กั๋วย้ายมาจากโรงงานสรรพาวุธไท่หยวน คนหนึ่งชื่อหวังฉางกุ้ย อายุ 47 ปี ทำงานเจาะรูลึกมานาน 20 ปี จนได้ฉายา “หวังดาบเดียว” ลำกล้องปืนใหญ่ที่ผ่านมือเขาไม่เคยมีสักกระบอกที่เสียเปล่า
อีกคนชื่อหลิวเต๋อหัว อายุ 45 ปี เชี่ยวชาญการชุบโครเมียมกับการอัดแรงให้ลำกล้องปืนใหญ่ เป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือ
ซ่งเหวินชิงจบจากมหาวิทยาลัยวิศวกรรมทหารฮาร์บิน เรื่องทฤษฎีไม่ต้องพูดถึง เขาจำข้อมูลรถถังของแต่ละประเทศได้ขึ้นใจ ส่วนสูตรกลศาสตร์เหล็กกล้าปืนใหญ่ก็ท่องออกมาได้ทันที
แต่เรื่องลงมือทำจริง เขายังขาดประสบการณ์อยู่บ้าง
ลำกล้องปืนใหญ่กระบอกแรกก็เจาะเสียตั้งแต่ขั้นตอนเจาะรูลึก
ตอนนั้นหวังฉางกุ้ยขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เสี่ยวซ่ง เครื่องกลึงตัวนี้ยังใหม่ ต้องปรับระดับตอนเครื่องร้อนก่อนนะ”
ตอนนั้นซ่งเหวินชิงยังไม่เข้าใจ พอรู้ตัวก็สายไปแล้ว เขาทำเหล็กกล้าสำหรับลำกล้องปืนใหญ่เสียเปล่าไปหนึ่งแท่ง
ซ่งเหวินชิงนั่งยอง ๆ ข้างลำกล้องปืนที่เสียไป อับอายจนแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
“วิศวกรซ่ง” หวังฉางกุ้ยนั่งยองลงมาตบไหล่เขาเบา ๆ “ไม่เป็นไรหรอก อุปกรณ์ใหม่ก็เป็นแบบนี้แหละ พอจับทางมันได้ก็เรียบร้อย”
“ลุงหวัง เป็นเพราะผมไม่เก่งเอง” ซ่งเหวินชิงส่ายหน้า “เรียนทฤษฎีมาตั้ง 7 ปี พอถึงเวลาทำจริง กลับใช้เครื่องกลึงไม่เป็นด้วยซ้ำ”
“โธ่ พูดแบบนั้นได้ยังไง” หลิวเต๋อซานเดินเข้ามาบ้าง “นายคำนวณแม่น พวกเราลงมือแม่น เอามารวมกันก็พอดีแล้วนี่”
ซ่งเหวินชิงเงยหน้ามองช่างรุ่นเก๋าทั้งสอง ใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังอึดอัดอยู่ไม่น้อย
เขาอยากขึ้นไปถามคำแนะนำจากผู้จัดการหลิน แต่ผู้จัดการหลินขังตัวเองอยู่ในห้องเล็ก ๆ ชั้นสองมาสามวันแล้ว นอกจากเข้าห้องน้ำก็แทบไม่ออกมาเลย