วันรุ่งขึ้น หลินหย่วนพาซ่งเหวินชิงไปยังเขตหล่อความแม่นยำสูง
ระบบควบคุมการยิงผ่านการทดสอบแบบหยุดนิ่งแล้ว ลำกล้องปืนใหญ่ก็ผ่านการตรวจรับเรียบร้อย ส่วนการประกอบปืนใหญ่โดยรวมแทบไม่มีปัญหาอะไร
ยิ่งไปกว่านั้น ในเวลานี้ชิ้นส่วนหลักแทบทุกชิ้นก็พัฒนาจนเสร็จแล้ว การเก็บความลับจึงไม่สำคัญเท่าเดิมนัก
ที่หลินหย่วนพาซ่งเหวินชิงมาด้วย ก็เพราะยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ครีบหางของกระสุนเจาะเกราะทิ้งปลอกที่มีครีบหางช่วยทรงตัวนั้นหล่อขึ้นโดยกลุ่มหล่อความแม่นยำสูง
มุม ความหนา และความสมมาตรของครีบหางส่งผลโดยตรงต่อค่าพารามิเตอร์วิถีกระสุน ตารางยิงในคอมพิวเตอร์ควบคุมการยิงจึงต้องปรับตามไปด้วย
ซ่งเหวินชิงรับผิดชอบเรื่องกระสุนปืนใหญ่ จึงต้องประสานงานกับจ้าวต้าป่าวให้ได้
พอเดินมาถึงหน้าประตู ก็พอดีกับจังหวะที่จ้าวต้าป่าวพาคนกำลังหล่อเตาที่สาม
เตาสุญญากาศกำลังดูดอากาศออกพร้อมเสียงหึ่ง ๆ จ้าวต้าป่าวยืนอยู่ข้างแผงควบคุม คอยปฏิบัติงานตามคู่มือการผลิตที่สรุปกันไว้อย่างเคร่งครัด
ผ่านไปครู่หนึ่ง จ้าวต้าป่าวก็เอ่ยขึ้นว่า
“เรียบร้อย”
จากนั้นประตูเตาค่อย ๆ เปิดออก ไอร้อนพวยพุ่งออกมา
คนงานหลายคนสวมถุงมือกันความร้อน ค่อย ๆ คีบแบบหล่อออกมาอย่างระมัดระวัง กะเทาะทรายหล่อชั้นนอกออก แล้วใบพัดกลวงสีเงินอมเทาก็ปรากฏขึ้นทีละชิ้น
ใบพัดเหล่านี้สมบูรณ์แบบราวกับงานศิลปะ เป็นสีโลหะทั้งชิ้น ไม่มีแม้แต่รูพรุนสักรู
จ้าวต้าป่าวหยิบใบหนึ่งขึ้นมาส่องกับแสงไฟ ใช้เวอร์เนียร์วัดอยู่สองสามจุด ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพอใจ
จากนั้นเขาถึงเพิ่งเห็นหลินหย่วน สีหน้าพลันยิ้มแย้มขึ้นมา
“ผู้จัดการหลิน อัตราชิ้นงานที่ผ่านมาตรฐานอยู่ที่ 85% ได้มาตรฐานการผลิตจำนวนมากแล้วครับ”