หลินหย่วนเพิ่งเลี้ยวเข้าประตูโรงซ่อมเครื่องมือ ก็ได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากข้างใน
ตาเฒ่าจางกำลังนั่งยอง ๆ เก็บอุปกรณ์สำหรับงานแปรรูปความร้อนของตัวเองอยู่บนพื้น
พอได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็หันไปมอง พอเห็นว่าเป็นหลินหย่วนก็รีบใช้มือทั้งสองข้างยันเข่าลุกขึ้น
ถึงอย่างไรเขาก็อายุมากแล้ว พอนั่งยองนาน ๆ ขาก็ชา พอลุกเร็วเกินไป ร่างกายจึงโงนเงนวูบหนึ่ง
“อ้าว วิศวกรหลิน มาแล้วหรือครับ”
หลินหย่วนรีบก้าวเข้าไปประคองแขนเขา “ช่างจาง ค่อย ๆ ลุกครับ”
“ไม่เป็นไร ๆ” ตาเฒ่าจางโบกมือ รอยย่นบนใบหน้าคลี่ออกเป็นรอยยิ้ม “ผมกะเวลาไว้ว่าคุณน่าจะใกล้มาถึงแล้ว เลยจัดของเตรียมไว้ก่อน จะได้ไม่วุ่นวายตอนเริ่มลงมือ”
ไม่นาน โจวกั๋วเฉียงก็มาถึงด้วย
เขาอุ้มแบบแปลนกับเอกสารกองใหญ่ไว้ในอ้อมแขน ดูก็รู้ว่าคงวิ่งมาจากแผนกเทคนิค เหงื่อไหลลงมาตามขมับจนท่วมหน้า แต่เหนื่อยจนเหงื่อชุ่มก็ยังไม่มีเวลายกมือเช็ด
“หัวหน้าแผนก...” เขาหอบหายใจ
“ผมเอาเอกสารของแผนกเทคนิคมาหมดแล้วครับ จะให้วางไว้ตรงไหน?”
หลินหย่วนชี้ไปที่ชั้นเหล็กตรงมุมห้อง “วางไว้ตรงนั้นก่อนสิ เห็นนายเหนื่อยแย่แล้ว เช็ดเหงื่อก่อนเถอะ”
“ครับ!” โจวกั๋วเฉียงรับคำ วางเอกสารไว้บนชั้น แล้วยกแขนปาดหน้า ถือว่าเช็ดเหงื่อเรียบร้อย
ช่วงบ่าย หวังเจี้ยนจวินกับหลิวต้าห่ายก็จัดการส่งมอบงานในโรงงานเดิมของตัวเองเสร็จ แล้วมารายงานตัว
ทั้งคู่เป็นช่างฝีมือวัยสามสิบสี่สิบ ถูกดึงตัวมาชั่วคราวจากโรงงานอื่น