ฝุ่นที่รถจี๊ปฟุ้งขึ้นมาค่อย ๆ จางหายไป
หลินหย่วนกับคนอื่น ๆ ยืนอยู่กับที่ มองส่งขบวนรถแล่นจากไปจนลับตา
“เสี่ยวหลิน... เสี่ยวหลิน”
หลี่ต้าซานเดินเข้ามาจากด้านหลังหลินหย่วน น้ำเสียงยังคงสั่นพร่าเล็กน้อย
จนถึงตอนนี้เขาก็ยังตั้งสติไม่อยู่
แค่ช่วงเช้า
แค่เช้าวันเดียว ก็ทดสอบผลงานได้มากมายขนาดนี้!
ความตื่นตาตื่นใจตลอดวันนี้ มากกว่าตลอดเวลาที่เขาเป็นผู้อำนวยการโรงงานมาหลายปีรวมกันเสียอีก!
เริ่มจากเครื่องยิงจรวดเจาะแผ่นเหล็กหนา 120 มิลลิเมตร จากนั้นก็สาธิตอัตราการยิงของปืนเล็กยาวอัตโนมัติ
ต่อมาหลินหย่วนยังหยิบแบบแปลนปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติออกมาอีก
ท้ายที่สุดถึงกับหยิบแบบแปลนปืนใหญ่จรวด 12 ลำกล้องออกมาด้วย?
เมื่อก่อนแค่ฝันเขายังไม่กล้าฝันถึงเรื่องแบบนี้เลย นับประสาอะไรกับการคิดว่าจะเกิดขึ้นจริง
“ผู้อำนวยการ” หลินหย่วนหันกลับมา มองหลี่ต้าซานพร้อมรอยยิ้ม “พวกเรากลับกันเถอะ”
“กลับสิ กลับ ไปกัน ๆ” หลี่ต้าซานพยักหน้ารัว ๆ แต่เดินไปได้สองก้าวก็หยุดลง
“เดี๋ยวก่อน เสี่ยวหลิน ต่อจากนี้เราจะเริ่มทำอะไรก่อนดี? อาวุธกับแบบแปลนมีตั้งเยอะ ยังไงก็ต้องจัดลำดับความสำคัญก่อนใช่ไหม?”
หลินหย่วนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“จัดประชุมก่อนเถอะ ตั้งกลุ่มวิจัยและพัฒนาอาวุธพิเศษ หลังจากนั้นงานวิจัยก็ให้กลุ่มนี้เป็นผู้รับผิดชอบ”
“แบบนี้จะได้ไม่กระทบกับงานผลิตที่โรงงานมีอยู่เดิม”
“เรียกผู้รับผิดชอบทุกคนมาด้วย จะได้สรุปเรื่องให้เรียบร้อยก่อน”
“ได้!” หลี่ต้าซานตบมือฉาด “เดี๋ยวฉันไปแจ้งหัวหน้าทั้งเก้าแผนกกับหกโรงงานย่อยให้มาประชุมกัน!”