อำนาจการยิงเทียบเท่ากองพันปืนใหญ่ แต่ทหารราบแค่หนึ่งกองร้อยก็แบกเดินทางไปได้
แถมไม่ต้องมีฐานยิง ไม่ต้องใช้รถลาก แค่หาที่เหมาะ ๆ ตั้งขึ้นมาก็ยิงได้แล้ว
ยิงเสร็จก็หนี ปืนใหญ่ตอบโต้ของทหารอเมริกันยังระดมยิงไม่ทันด้วยซ้ำ
นี่มันจะเรียกว่าปืนใหญ่ได้ยังไง
นี่มันอาวุธเทพสำหรับสงครามกองโจรชัด ๆ!
เสนาธิการหวังยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น
ยิ่งคิดก็ยิ่งฮึกเหิม
ราวกับเขามองเห็นภาพนั้นแล้ว
เห็นภาพทหารกองกำลังอาสาสมัครแบกปืนใหญ่จรวดที่ถอดแยกชิ้นส่วน ข้ามเขาลูกแล้วลูกเล่า
เห็นแสงไฟสิบสองสายพุ่งขึ้นพร้อมกันกลางดึก ทิ้งเปลวไฟยาวเป็นทาง ก่อนถล่มลงใส่ฐานที่มั่นของทหารอเมริกัน
เห็นทหารอเมริกันสะดุ้งตื่นจากฝัน ถูกระเบิดจนล้มระเนระนาด
เห็นเหล่าทหารถอดปืนใหญ่ออกแล้วรีบจากไป หายลับเข้าไปในป่าเขา
พอปืนใหญ่ตอบโต้ของทหารอเมริกันยิงมาถึง ฐานยิงก็ว่างเปล่าไปนานแล้ว
สมบูรณ์แบบ!
สมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว!
“ผู้อำนวยการจาง...” เสนาธิการหวังหันไปมองจางเว่ยกั๋ว เสียงแหบพร่า “คุณ...คุณคิดว่ายังไง?”
จางเว่ยกั๋วเองก็อึ้งไปเหมือนกัน
เขายืนจ้องพิมพ์เขียวบนพื้นอยู่นานโดยไม่พูดอะไร
ในฐานะผู้นำสำนักอุตสาหกรรม เขาเคยเห็นอาวุธยุทโธปกรณ์มาไม่น้อย
แต่ของที่เบาหวิวขนาดนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ปืนใหญ่จรวดสิบสองลำกล้องมีน้ำหนักรวมแค่ 600 กิโลกรัมงั้นหรือ?
ถอดชิ้นส่วนแล้วทหารคนเดียวก็แบกได้?
ล้อเล่นหรือไง?
เขารู้จักคัทยูชาของสหภาพโซเวียต แต่ของแบบนั้นต้องใช้รถบรรทุกลาก กองพันหนึ่งจะขยับไปไหนแทบไม่ได้ถ้าไม่มีรถหลายคัน