หมู่ทหารอเมริกันหนึ่งหมู่มีทั้งปืนกึ่งอัตโนมัติเอ็มวันการันด์ และปืนเล็กยาวอัตโนมัติบราวนิง อำนาจการยิงรุนแรงจนน่าตกใจ
แล้วกองกำลังอาสาสมัครล่ะ?
ในมือมีแต่ปืนแบบสามแปดและปืนแบบจงเจิ้ง ยิงหนึ่งนัดต้องขึ้นลำใหม่หนึ่งครั้ง อำนาจการยิงต่างกันหลายเท่า
ถ้ามีปืนเล็กยาวอัตโนมัติได้ก็คงดี...
“ตอนนี้ยิงได้หรือยัง?” เสนาธิการหวังถาม น้ำเสียงร้อนใจอยู่บ้าง ตอนนี้เขาไม่สงสัยฝีมือของหลินหย่วนแม้แต่น้อยแล้ว
พูดได้แค่ว่า สแตนฟอร์ดนี่สุดยอดจริง ๆ!
“ได้แน่นอนครับ บรรจุกระสุนไว้เรียบร้อยแล้ว แต่จำนวนมีไม่มาก”
“พวกเราทำกระสุนตัวอย่างด้วยมือได้แค่ 20 นัด”
ดวงตาเสนาธิการหวังเป็นประกาย
“20 นัดก็พอแล้ว มา ๆ ฉันยิงเอง!”
พูดจบเขาก็ยื่นมือไปหยิบปืน
“เดี๋ยวก่อนครับ” หลินหย่วนห้ามไว้ “เสนาธิการหวัง ปืนกระบอกนี้เป็นแค่ต้นแบบ เพิ่งทดลองยิงครั้งแรก เพื่อความปลอดภัย ให้คนของเราลองยิงก่อนดีกว่าครับ”
“รอผลิตอย่างเป็นทางการแล้ว ท่านค่อยทดสอบก็ยังไม่สายครับ”
เสนาธิการหวังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจ
การยิงครั้งแรกมีความเสี่ยง
หลินหย่วนกลัวว่าปืนจะระเบิดคามือจนทำให้เขาบาดเจ็บ
“ได้” เขาพยักหน้า “งั้นก็เอาตามที่นายว่า”
หลินหย่วนหันไปเรียกเอ้อร์จู้จื่อมาอีกครั้ง
“เอ้อร์จู้จื่อ”
“รับทราบ!”
เอ้อร์จู้จื่อวิ่งเข้ามา
“นายลองยิงดู” หลินหย่วนยื่นปืนให้ “จำไว้ว่าปืนกระบอกนี้แรงถีบไม่น้อย ต้องแนบให้แน่นกับไหล่”
“ลองยิงเป็นชุดสั้น ๆ ก่อน”
“เข้าใจแล้ว!”
เอ้อร์จู้จื่อรับปืนมา ความรู้สึกแรกคือมันหนักอึ้งทีเดียว
จากนั้นเขาดึงลูกเลื่อนขึ้นลำ เล็งเป้าไม้ที่อยู่ห่างออกไป 100 เมตร แล้วแนบปืนกับไหล่ให้มั่น