ระหว่างทาง
จางเว่ยกั๋วถามหลี่ต้าซานเสียงเบา “เหล่าหลี่ บอกข้ามาตามตรงเถอะ ของที่เจ้าพูดถึงทางโทรศัพท์นั่น ใช้ได้จริงหรือไม่?”
“ข้าอุตส่าห์เชิญผู้บัญชาการหวังมาแล้ว หากถึงเวลาใช้ไม่ได้ ข้าคงขายหน้าแย่”
“ผู้อำนวยการจาง วางใจเถอะ” หลี่ต้าซานลดเสียงลง “ข้าเห็นกับตาเอง แผ่นเหล็กหนา 100 มิลลิเมตร นัดเดียวก็ทะลุแล้ว”
จางเว่ยกั๋วชะงักไป
“100 มิลลิเมตร?” เขาถามอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้าคงไม่ได้ใช้เหล็กธรรมดามาทดสอบหรอกนะ?”
“โธ่! เหล็กเกราะที่ยึดมาได้จริง ๆ จะปลอมได้อย่างไร? ประเดี๋ยวท่านก็รู้เอง”
จางเว่ยกั๋วพยักหน้าอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
ระหว่างที่พูดคุยกัน ทุกคนก็มาถึงสนามยิงปืนแล้ว
สนามยิงปืนถูกปิดล้อมไว้ล่วงหน้า เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยยืนเฝ้าอยู่รอบนอก
แนวกั้นถูกขึงไว้ห่างออกไปมาก
มองเห็นแผ่นเหล็กตั้งอยู่ตรงสุดสนามยิงปืน
คราวนี้ไม่ใช่เหล็กเกราะหนา 100 มิลลิเมตร
แต่เป็นเหล็กเกราะหนา 120 มิลลิเมตร
หลินหย่วนตั้งใจให้ฝ่ายอุปกรณ์ไปหาแผ่นที่หนาที่สุดมา
ผู้บัญชาการหวังเดินเร็ว ๆ ไปหยุดหน้าแผ่นเหล็ก แล้วเคาะดู
แผ่นเหล็กส่งเสียงก้อง ฟังดูก็รู้ว่าหนาและแข็งแรง
“นี่หนา 120 มิลลิเมตรหรือ?” เขาหันกลับมาถาม
“ใช่” หลินหย่วนเดินเข้ามา “เหล็กเกราะเนื้อเดียวหนา 120 มิลลิเมตร หนากว่าเกราะด้านหน้าของรถถังเอ็มยี่สิบหกเพอร์ชิงเสียอีกเล็กน้อย”
ผู้บัญชาการหวังมองเขาแวบหนึ่ง
ชายหนุ่มคนนี้ดูไม่คุ้นหน้าเลย
“คนนี้คือ?” เขาถามหลี่ต้าซาน
“อ้อ นี่หลินหย่วนจากฝ่ายเทคนิคของเรา รองหัวหน้าฝ่ายหลิน” หลี่ต้าซานรีบแนะนำ “เครื่องยิงจรวดนี่ เขาเป็นคนออกแบบ ประดิษฐ์ และลงมือทำเองทั้งหมด”