หัวกั๋ว, สถาบันสื่อสาร
ตอนที่ช็อกลีย์กำลังรุ่งโรจน์อยู่ที่ห้องปฏิบัติการเบลล์ หลินหย่วนกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในห้องทดลองของสถาบันสื่อสาร เขากับเฉียนมู่เฟยต่างมองเตาดึงผลึกเดี่ยวที่เต็มไปด้วยรอยเชื่อมด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม
“เหล่าเฉียน... สองอาทิตย์มานี้นายลำบากแล้ว ต้องมาง่วนอยู่กับ... ของพัง ๆ แบบนี้ตั้งนาน” เดิมทีหลินหย่วนตั้งใจจะพูดให้นุ่มนวลกว่านี้ แต่พอลงมือใช้งานจริง เขาก็พูดคำที่ขัดกับความรู้สึกไม่ได้จริง ๆ
เฉียนมู่เฟยไม่โกรธ กลับถูมืออย่างกระตือรือร้น แล้วถามหลินหย่วนว่า “คุณหลินก็เห็นสภาพที่นี่แล้ว ช่วยเร่งเรื่องเตาแพร่สารให้หน่อยได้ไหมครับ?”
หลินหย่วนยกมือกุมหน้าผากอย่างจนใจ “เหล่าเฉียน วางใจเถอะ นายถามมาตั้งแต่เช้าแล้ว ผมเร่งจัดการให้แล้ว อย่างช้าก็อีกเดือนเดียวของก็ถึง”
“อีกเดือน...” เฉียนมู่เฟยถอนหายใจ “ก็ได้ งั้นเดือนนี้ผมจะพยายามทำให้การหลอมเขตและการดึงผลึกเดี่ยวใช้งานได้ก่อน”
ก่อนหน้านี้หลินหย่วนบรรยายภาพไว้สวยหรูเกินไป จนเฉียนมู่เฟยคันไม้คันมือไปหมด เขารู้สึกว่ารอเพิ่มอีกสักนาทีก็ไม่ไหวแล้ว แม้แต่คอมพิวเตอร์หลอดสุญญากาศครบชุดที่กำลังพัฒนาอยู่ก็ไม่น่าสนใจอีกต่อไป
“วางใจเถอะ อย่าเพิ่งร้อนใจ งานวิจัยจะสร้างผลงานได้ในชั่วพริบตาเสียที่ไหน?”
“นายก็รู้เรื่องวัสดุอยู่แล้วนี่ ตอนผมยืนอยู่ข้าง ๆ นายก็เป็นคนติดต่อกระทรวงอุตสาหกรรมเคมีเอง พลวงบริสุทธิ์สูงกับแกลเลียม พวกเขากำลังจัดการอยู่” หลินหย่วนลุกขึ้น “เรื่องหน้ากากลายวงจร ใช้แผ่นหน้ากากโลหะไปก่อนก็แล้วกัน ความแม่นยำจะต่ำหน่อยก็ช่าง ขอแค่เดินกระบวนการผลิตได้ก็พอ”