“พวกเราคิดตรงกันว่า หน่วยความจำของเครื่องรุ่นเต็มตามแผนเดิมยังค่อนข้างอนุรักษนิยมไปหน่อย ถึงอย่างไรพวกเราก็เคยลำบากเพราะหน่วยความจำไม่พอมาแล้ว เพราะงั้นคิดว่าจะเพิ่มให้ถึง 8,192 คำไปเลย”
“ยังไงกระบวนการผลิตแผงแกนแม่เหล็กก็เหมือนกับเครื่องทดลองทุกอย่าง แค่ร้อยเพิ่มอีกไม่กี่เม็ดเท่านั้น ตอนนี้กำลังผลิตแกนแม่เหล็กตามทันแล้ว จะเพิ่มแถวของแผงวงจรอีกสักสองสามแถวก็ไม่ยุ่งยาก”
พูดไปพูดมา เขาก็ส่ายหน้าอย่างเสียดาย “ถ้าไม่ติดข้อจำกัดเรื่องขนาด ผมอยากเพิ่มให้ถึงหลักหมื่นคำไปเลยจริง ๆ!”
หลินหย่วนมองเขาด้วยสีหน้าตกตะลึง เครื่องทดลองเพิ่งทำเสร็จแท้ ๆ ทำไมถึงเริ่มกังวลเรื่องหน่วยความจำแล้วล่ะ? หรือว่าปลูกพืชให้มาก ครอบคลุมพื้นที่ด้วยอาวุธ และทำให้ได้มากที่สุด เป็นสิ่งที่ฝังอยู่ในยีนของคนหัวกั๋วกันนะ?
แต่พอหลินหย่วนคิดอีกที ก็ดูเหมือนจะเป็นไปได้ ถึงอย่างไรตอนนี้พวกเราก็มีเงื่อนไขพร้อมจริง ๆ
นี่แหละข้อดีของการผลิตในระดับอุตสาหกรรม
ตอนทำเครื่องทดลอง หน่วยความจำขนาด 512 คำต้องใช้แกนแม่เหล็กถึง 20,000 เม็ด ไหนจะต้องทำความคุ้นเคยกับเครื่องพันขดลวดอัตโนมัติ ทั้งยังเสียเวลาไปมากกับการลองผิดลองถูกเพื่อหากระบวนการผลิต แถมอัตราสินค้าดียังไม่สูงพอ ต้องอาศัยปริมาณเข้าสู้ ทำเอาจ้าวเจียจวิ้นที่ประหยัดเป็นทุนเดิมปวดใจไม่น้อย
แต่ตอนนี้อัตราสินค้าดีเพิ่มขึ้นแล้ว ระบบอัตโนมัติก็ตามทัน แกนแม่เหล็กราวกับได้มาฟรี ๆ จะอัดหน่วยความจำให้เต็มสเปกสูงสุดไปเลยก็ได้
“หน่วยคำนวณ หน่วยควบคุม และหน่วยความจำ ทั้งสามส่วนไม่มีปัญหาทางหลักการอะไร แค่งานวิศวกรรมเยอะหน่อยเท่านั้นเอง” ศาสตราจารย์หัวพูดต่อ “ตอนนี้สิ่งที่ติดขัดคือการประกอบกับการปรับแต่งแล้ว”