เฉียนมู่เฟยจ้องหลินหย่วนอยู่นาน จนแน่ใจว่าหลินหย่วนไม่ได้ล้อเล่น
“คุณหลินพูดจริงหรือครับ?”
หลินหย่วนพยักหน้า “จริงสิ ฉันเคยพูดโกหกเมื่อไหร่? ส่วนประกอบความแม่นยำสูงที่เป็นหัวใจของเตาแพร่ เตาหลอมเขต อุปกรณ์โฟโตลิโทกราฟี และเตาผลึกเดี่ยว ฉันจะยื่นเรื่องให้ทางส่วนกลางจัดสรรให้ทั้งหมด”
“อุปกรณ์น่าจะทยอยมาครบภายในหนึ่งเดือน”
เฉียนมู่เฟยยังไม่ค่อยวางใจ ไม่กล้าเชื่อว่าเรื่องยากขนาดนี้จะได้รับการแก้ไขอย่างราบรื่น จึงถามต่อว่า “แล้ววัสดุล่ะครับ? ทั้งความบริสุทธิ์ของเจอร์เมเนียม พลวงบริสุทธิ์สูง และแกลเลียม จะจัดการอย่างไร?”
หลินหย่วนรับปากทันที “เรื่องวัสดุฉันจะหาทางเอง ส่วนสารเจือปน ฉันแจ้งกระทรวงอุตสาหกรรมเคมีไปแล้ว พวกเขาจะหาทางจัดการให้”
“เรื่องนี้ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ ขอแค่ผลิตออกมาได้ พวกเขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องคำสั่งซื้อแล้ว อีกอย่าง พอผลิตคอมพิวเตอร์ได้ ทางกระทรวงอุตสาหกรรมเคมีก็ให้ความสำคัญกับคอมพิวเตอร์มาก ขออะไรก็แทบจะจัดให้หมด”
“ส่วนเจอร์เมเนียมบริสุทธิ์ยิ่งยวด เราจะใช้เตาหลอมเขตทำให้บริสุทธิ์กันเองก่อน วัสดุทำหน้ากาก...เรื่องนี้คงต้องจัดการกันเองแล้ว”
“สรุปคือเรื่องอุปกรณ์นายไม่ต้องห่วง ฉันจะประสานงานเรื่องวัสดุให้ นายแค่ตั้งใจทำอย่างเดียว พยายามทดสอบให้มากที่สุด แล้วทำให้กระบวนการผลิตใช้งานได้จริง”
เฉียนมู่เฟยสูดหายใจลึก ก่อนพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ครับ! คุณหลิน!”
ช่างเทคนิคสองคนที่นั่งยองอยู่บนพื้นก็ยืดหลังตรงขึ้นเช่นกัน
“ครับ! วิศวกรใหญ่หลิน!”
······
ในเวลาเดียวกัน
ภายในห้องประชุมของห้องปฏิบัติการเบลล์ เมืองเมอร์เรย์ฮิลล์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐอเมริกา
นักวิจัยในเสื้อกาวน์สีขาวนั่งเต็มโต๊ะกลมที่ไล่ระดับเป็นชั้น ด้านหลังยังมีผู้ช่วยหนุ่มสาวยืนอยู่กว่าสิบคน แต่ละคนถือสมุดจดและมองร่างที่ยืนอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดด้วยแววตาเลื่อมใส
วิลเลียม ช็อกลีย์
ปีนี้เขาอายุสี่สิบสอง สวมสูทสีเทาเข้มที่รีดเรียบกริบ ผมหวีเป็นระเบียบไร้ที่ติ แถมยังสวมแว่นกรอบทอง น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีเจ้าหน้าที่ขายประกันอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้น...