เวลาผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์
บนมหาสมุทรแปซิฟิก เรืออิสระมุ่งหน้าตะวันออกตลอดทาง หัวเรือแหวกผิวน้ำเป็นแนวคลื่นสีขาวยาวเหยียด
ผู้อาวุโสเฉียนยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ มองเงาร่างพร่าเลือนสีเทาที่อยู่ไกลออกไปโดยไม่พูดอะไรอยู่นาน
นั่นคือแนวชายฝั่งของหัวกั๋ว
จากไปนานถึง 16 ปี ในที่สุดเขาก็ได้เห็นแผ่นดินในฝันผืนนี้อีกครั้ง
กั๋วหย่งหวยเดินมาหยุดข้างเขา มองตามสายตาไปยังเบื้องหน้า ก่อนจะเงียบงันเช่นกัน
“รุ่นพี่” เสียงของกั๋วหย่งหวยแหบพร่าลงเล็กน้อย “พวกเรา... ในที่สุดก็มาถึงแล้ว”
ผู้อาวุโสเฉียนพยักหน้า ราวกับมีอะไรจุกอยู่ในลำคอ ดวงตาก็เริ่มชื้นขึ้นเล็กน้อย
......
ภายในสะพานเดินเรือ พลทหารสื่อสารและล่ามของกองทัพเรือสหรัฐฯ กำลังเรียกติดต่อผ่านวิทยุสื่อสาร
“ท่าเรือเซี่ยงไฮ้ ท่าเรือเซี่ยงไฮ้ ที่นี่เรือขนส่งอิสระ ขออนุญาตเข้าท่า ขอย้ำ ขออนุญาตเข้าท่า”
เสียงสัญญาณซ่าดังขึ้นในหูฟัง ก่อนจะมีเสียงสุขุมดังตามมา
“เรืออิสระ ที่นี่คือหน่วยกำกับดูแลท่าเรือเซี่ยงไฮ้ ได้รับคำขอแล้ว โปรดรายงานตำแหน่งเรือ ทิศทาง และความเร็ว”
พลทหารสื่อสารชาวอเมริกันรายงานชุดข้อมูลออกไปอย่างรวดเร็ว
อีกฝ่ายเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะส่งคำสั่งกลับมา “เรืออิสระ อนุญาตให้เข้าท่า เรือบริการนำร่องออกเดินทางแล้ว โปรดรอคำสั่งอยู่นอกปากแม่น้ำแยงซี และรักษาทิศทางไว้”
พลทหารสื่อสารถอดหูฟัง วาดมือให้กัปตันเรือชาวอเมริกันที่อยู่ในสะพานเดินเรือ
กัปตันเดินไปที่หน้าต่างเรือ มองผืนน้ำสีเทาพร่าเลือนที่อยู่ไกลออกไป สีหน้าเผยความอาลัย
เขารับราชการอยู่บนเรือลำนี้มาเจ็ดปีแล้ว ตั้งแต่ช่วงสงครามโลกครั้งที่สองจนถึงตอนนี้ ย่อมมีความผูกพันกับเรือลำนี้เป็นพิเศษ แต่หลังจากวันนี้ เรือก็จะไม่ใช่ของสหรัฐฯ อีกต่อไป
......
นอกปากแม่น้ำแยงซี เรือเล็กหลายลำกำลังแล่นเข้าหาเรืออิสระ