หลังจากผู้เฒ่าเฉียนพูดจบ ทุกคนในห้องประชุมต่างซาบซึ้งจนพูดไม่ออก
ขอบตาของรองผู้อำนวยการจู๋แดงเรื่อเล็กน้อย เขามองผู้เฒ่าเฉียนแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
ศาสตราจารย์หัวซึ่งนั่งอยู่ข้างหลินหย่วนถอดแว่นออก ใช้ผ้าเช็ดหางตา ก่อนสวมกลับเข้าไปใหม่
......
รองผู้อำนวยการจู๋สูดหายใจลึก ข่มอารมณ์ในใจไว้ แล้วเปิดสมุดบันทึกตรงหน้า นั่นคือแผนการที่ในประเทศเตรียมไว้ล่วงหน้า
“สหายทุกท่าน” น้ำเสียงของเขายังคงแหบพร่าเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น “เมื่อครู่ผมได้กล่าวถึงแนวคิดเบื้องต้นของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีนไปแล้ว แต่เรื่องเหล่านั้นเป็นเพียงข้อสันนิษฐานจากภาพรวม ในช่วงที่ทุกท่านยังไม่ได้กลับประเทศ ส่วนจะจัดการอย่างไรให้เป็นรูปธรรม คงต้องฟังความคิดเห็นของทุกท่านเอง”
“เอาอย่างนี้แล้วกัน ทุกท่านลองเล่าทิศทางการวิจัยหลักของตัวเองในตอนนี้ก่อน แล้วเราค่อยมาหารือกัน”
ผู้เฒ่าเฉียนมองกั๋วหย่งหวย อีกฝ่ายพยักหน้าเล็กน้อย
“งั้นผมพูดก่อนแล้วกัน” ผู้เฒ่าเฉียนเดินขึ้นเวที กระแอมเบา ๆ “หลายปีมานี้ ผมทำงานวิจัยอยู่สามด้านเป็นหลัก ด้านแรกคืออากาศพลศาสตร์ ซึ่งรวมถึงอากาศพลศาสตร์ความเร็วสูง พลศาสตร์ก๊าซเบาบาง และงานวิจัยเชิงทฤษฎีที่เกี่ยวข้องอีกส่วนหนึ่ง”
“ด้านที่สองคือทฤษฎีควบคุมทางวิศวกรรม นี่เป็นเรื่องที่ผมทำมาตลอดช่วงไม่กี่ปีมานี้ พูดง่าย ๆ ก็คือใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์วิเคราะห์และออกแบบระบบควบคุม ตอนนี้เขียนต้นฉบับไว้แล้วหนึ่งฉบับ และยังปรับปรุงต่อเนื่องอยู่”
พูดถึงตรงนี้ ผู้เฒ่าเฉียนหยุดไปครู่หนึ่ง “ด้านที่สามคือจรวดกับขีปนาวุธ”
เมื่อได้ยินชื่อสมบัติล้ำค่าของชาติอย่างจรวดและขีปนาวุธ รองผู้อำนวยการจู๋ก็อดมองหลินหย่วนไม่ได้
“หลักการทางเทคนิคของจรวดกับขีปนาวุธไม่ได้ซับซ้อนนัก สิ่งที่ยากคือการทำให้เกิดขึ้นจริงในทางวิศวกรรม นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมหันมาทำงานด้านการควบคุมทางวิศวกรรมเป็นหลัก เชื้อเพลิง วัสดุ ระบบนำวิถี โครงสร้าง ทุกขั้นตอนห้ามผิดพลาดแม้แต่น้อย สหรัฐอเมริกากับสหภาพโซเวียตเดินหน้าไปไกลมากแล้วในด้านนี้ ส่วนหัวกั๋วของเราเริ่มต้นช้าเกินไป...”