ทางเหนือ
แนวหน้าของหน่วยหนึ่งแห่งกองกำลังอาสาสมัคร
ณ จุดเฝ้าระวังลับบนเนินเขาด้านหลัง
ทหารสองนายกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในหลุมหลบภัย
หัวหน้าหมู่ชื่อจ้าวโส่วเถียน ปีนี้อายุ 23 ปี เคยเข้าร่วมสงครามปลดปล่อย จัดเป็นทหารเก๋าเจนสนาม
อีกคนชื่อเฉินเสี่ยวหู่ ยังเป็นทหารใหม่เอี่ยม อายุเพิ่ง 18 ปี และเพิ่งถูกส่งมาจากในประเทศ
หน้าที่หลักของทั้งสองคือควบคุมเครื่องยิงจรวดต่อสู้อากาศยานสำหรับทหารราบหนึ่งกระบอก
อาวุธชิ้นนี้เพิ่งแจกจ่ายมาเมื่อเดือนก่อน ได้ยินว่าคุณหลินเป็นคนออกแบบด้วยตัวเอง
แถมยังติดชนวนระเบิดเมื่อเข้าใกล้เป้าหมายมาให้ด้วย น้ำหนักเบา ใช้งานสะดวก ยิงเครื่องบินที่บินต่ำได้แม่นสุด ๆ
ก่อนหน้านี้จ้าวโส่วเถียนเคยใช้มันสอย “ลูกพีชน้ำมันเอฟ-80” ร่วงมาแล้วสองลำ นับเป็น “มือสังหารเครื่องบิน” อันดับหนึ่งของแนวรบ
ส่วนเฉินเสี่ยวหู่เพิ่งมาแนวหน้าเป็นครั้งแรก แม้แต่หน้าตาเครื่องบินของกองทัพอเมริกันก็ยังไม่เคยเห็นกับตา
“หัวหน้าหมู่” เฉินเสี่ยวหู่นั่งยองตรงปากหลุม มือเกาะดินพลางชะโงกมองออกไป “คิดว่าวันนี้เครื่องบินอเมริกันจะมาหรือเปล่า?”
“มาบ้าอะไรล่ะ” จ้าวโส่วเถียนเคี้ยวเสบียงแห้ง พูดอู้อี้ “พวกอเมริกันมันฉลาดจะตาย ช่วงหลายวันนี้โดนยิงไปตั้งหลายลูก ก็เลยเข็ดแล้ว บินสูงลิ่วจนของพวกเราเอื้อมไม่ถึงหรอก”
“อ๋อ” ได้ยินแบบนั้น เฉินเสี่ยวหู่ก็ผิดหวังอยู่บ้าง
เขายังแอบหวังว่าจะได้เห็นหัวหน้าหมู่ยิงเครื่องบินกับตาตัวเอง