มอสโก พระราชวังเครมลิน
ภายในห้องประชุมที่ตกแต่งอย่างหรูหราเต็มไปด้วยควันบุหรี่ ก้นบุหรี่กองพะเนินอยู่ในที่เขี่ยบุหรี่ คนสิบหกสิบเจ็ดคนที่นั่งอยู่สองฝั่งโต๊ะยาวล้วนเป็นบุคคลสำคัญระดับแนวหน้าของสหภาพโซเวียต
นาฬิกาแขวนบนผนังส่งเสียงติ๊กต่อก ยิ่งขับให้บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมขึ้น
ผู้ดำเนินการประชุมคือ นิโคไล รองประธานคณะรัฐมนตรีแห่งสหภาพโซเวียต เขาพิงพนักเก้าอี้ มือคีบบุหรี่ที่ไหม้ไปครึ่งมวน สายตากวาดมองใบหน้าทุกคนอย่างช้า ๆ
“เรื่องความช่วยเหลือแก่หัวกั๋ว วันนี้ต้องได้ข้อสรุป” เขาเคาะโต๊ะแล้วพูดย้ำ “แต่ละหน่วยงานมีความเห็นอย่างไรก็พูดมา”
อีวาน รัฐมนตรีกระทรวงการค้าต่างประเทศ พลิกเอกสารในมือ น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดอยู่หลายส่วน “ขอพูดตรง ๆ นะ สหายทั้งหลาย พวกเราลงทุนกับหัวกั๋วไปมากพอแล้ว ทั้งเครื่องจักร อุปกรณ์ ผู้เชี่ยวชาญ และข้อมูลทางเทคนิค ไม่ว่าสิ่งไหนก็ต้องแลกมาด้วยเงินจริง ๆ แล้วผลตอบแทนล่ะ? ความต้องการของชาวหัวกั๋วมีแต่จะมากขึ้น ให้คัทยูชาไปแล้วยังไม่พอ ถึงกับต้องการขีปนาวุธอาร์หนึ่งที่ทันสมัยกว่าเดิมอีก พวกเขาคิดว่าเทคโนโลยีที่เราทุ่มเทพัฒนาขึ้นมาจะหล่นมาจากฟ้าหรือไง?”
“เพราะงั้น ผมเสนอให้ถอนความช่วยเหลือทั้งหมด!”
ตัวแทนฝ่ายทหารที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว “สหายอีวาน พูดแบบนั้นไม่ได้ หัวกั๋วเป็นปราการสำคัญที่สุดของเราในตะวันออก การพัฒนาอุตสาหกรรมของพวกเขาเป็นประโยชน์ต่อยุทธศาสตร์โดยรวมของเรา”
“ประโยชน์หรือ?” อีวานขัดขึ้นทันที “มีประโยชน์ตรงไหน? ถ้าพวกเขาพัฒนาขีปนาวุธกับอาวุธนิวเคลียร์ขึ้นมา คนแรกที่ต้องระวังก็คือเรา! อย่าลืมว่าเมื่อชาวหัวกั๋วมีอาวุธนิวเคลียร์อยู่ในมือแล้ว พวกเขาจะยังฟังคำสั่งจากมอสโกหรือเปล่าก็ไม่แน่”