วันถัดมา โตเกียว สนามบินฮาเนดะ
หมอกบางยามเช้ายังสลายไปไม่หมด เครื่องบินส่วนตัว «บาตัน» ของนายพลแมกอาเธอร์ก็แล่นบนรันเวย์เสร็จเรียบร้อย ก่อนทะยานพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมเสียงเครื่องยนต์คำราม
ใต้ปีกเครื่องบิน อาคารบ้านเรือนริมอ่าวโตเกียวค่อย ๆ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ก่อนแทนที่ด้วยมหาสมุทรสุดลูกหูลูกตา
นายพลแมกอาเธอร์นั่งอยู่ในห้องโดยสาร มือถือแก้ววิสกี้ คาบกล้องยาสูบข้าวโพดอันใหม่ พลางมองหมู่เมฆนอกหน้าต่าง
คิ้วของเขาขมวดแล้วคลายอยู่เป็นระยะ เห็นได้ชัดว่าในใจยังคิดไม่ตกกับเรื่องยุ่งเหยิงในเกาหลีเหนือ
ไอ้วอโคไร้ประโยชน์นั่นกับไอ้ฮอฟฟ์แมนโง่เง่า รวมกันแล้วยังน่าอับอายไม่พออีกหรือไง
นายพลแมกอาเธอร์ส่ายหน้า กดความขุ่นเคืองที่สะสมอยู่ในใจลง แล้วหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มจนหมดรวดเดียว
เขาอยากเห็นกับตานักว่า รถถังของพวกหัวกั๋วพวกนั้นมันเป็นปีศาจอะไรกันแน่
……
ฮันเฉิง สนามบินคิมโป
ยามเที่ยงวัน เครื่องบินส่วนตัวของนายพลแมกอาเธอร์ค่อย ๆ ลงจอด
บนลานจอดเครื่องบินเตรียมการไว้พร้อมแล้ว วงดุริยางค์ทหารบรรเลงเพลงทหาร กองทหารเกียรติยศยืนเรียงแถวเป็นระเบียบทั้งสองฝั่ง นายทหารทุกระดับชั้นจากกองทัพกลุ่มที่ 8 มารวมตัวกันแน่นขนัด พลโทวอโคยืนอยู่หน้าสุด เครื่องแบบเรียบร้อยไร้ที่ติ ทว่าใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ดวงตาแดงก่ำ