ขณะเดียวกัน ภายในห้องยุทธการของกองบัญชาการทหารอาสาสมัคร
ผู้บัญชาการยืนไพล่มืออยู่หน้าแผนที่ขนาดใหญ่ กำลังบัญชาการรบแนวหน้า
เสนาธิการถือรายงานลับเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด
“ผู้บัญชาการครับ รายงานลับแจ้งว่าพลเอกแมกอาเธอร์มาถึงฮันเฉิงแล้ว”
ผู้บัญชาการส่งเสียง “อ้อ?” ก่อนหันกลับมา “ตาแก่นั่นยอมมาด้วยตัวเองเลยหรือเนี่ย?”
เสนาธิการพยักหน้า “ครับ เพิ่งมาถึงตอนเที่ยงวันนี้ พอลงจากเครื่องบินก็ตรงไปยังสำนักงานใหญ่กองทัพกลุ่มที่ 8 เลย นอกจากนี้ข่าวกรองยังระบุว่า ตั้งแต่เขามาถึง กองทัพอเมริกันก็เริ่มเคลื่อนกำลังพลครั้งใหญ่ แนวรบด้านตะวันออกมีทั้งรถถังและทหารราบมารวมตัวกันเป็นจำนวนมาก ตอนนี้คาดว่ามีอยู่ห้าหกกองพล ส่วนจำนวนรถถังยังไม่แน่ชัดครับ”
ผู้บัญชาการเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ “ห้าหกกองพล?”
เสนาธิการพยักหน้า พลางยื่นโทรเลขให้ผู้บัญชาการตรวจดู “เบื้องต้นประเมินไว้แบบนั้นครับ”
“กองทัพอเมริกันกำลังส่งกำลังพลมาจากญี่ปุ่นกับแนวรบด้านตะวันตก เรือขนส่งในท่าเรือทยอยเข้ามาไม่ขาดสาย ช่วงนี้พวกมันต้องมีแผนใหญ่แน่”
ผู้บัญชาการรับโทรเลขมา อ่านข้อมูลแล้วก็หัวเราะออกมา
“ไอ้แก่แมกอาเธอร์คิดจะทำอะไรกันแน่?”
“คิดจะบุกเราก่อนที่เราจะเตรียมตัวพร้อมหรือไง?”
เสนาธิการกล่าวว่า “มีความเป็นไปได้สูงครับ ตาแก่นั่นเป็นคนประเภทชอบบุกก่อน แถมยังมั่นใจในตัวเองแบบไม่รู้ที่มาที่ไป การยกพลขึ้นบกที่อินชอนก็เป็นตัวอย่าง นี่คงคิดจะชิงลงมือก่อน”
ผู้บัญชาการวางโทรเลขลงบนโต๊ะ แล้วไพล่มือเดินไปมาอีกสองสามก้าว ระหว่างเดินอยู่ จู่ ๆ เขาก็หยุดแล้วถามขึ้น “ทางแกซองตอนนี้ การเจรจาเป็นยังไงบ้าง?”