เช้าวันถัดมา
เสื้อสูบที่ผ่านการแปรรูปความร้อนเสร็จเรียบร้อยก็ออกมาในที่สุด เฉินเต๋อหมิงถือชิ้นงานตัวอย่างสำหรับตรวจสอบโครงสร้างโลหะ รีบร้อนมาหาหลินหย่วน
“ผอ.หลิน! ผอ.หลิน!” เขาพูดอย่างร้อนใจ “ออกมาแล้ว! ผลออกมาแล้วครับ!”
หลินหย่วนประคองเฉินเต๋อหมิงที่วิ่งพรวดเข้ามา รับชิ้นงานตัวอย่างจากมือเขา แล้ววางลงใต้กล้องจุลทรรศน์เพื่อตรวจดูอย่างละเอียด
มองแวบแรกก็เห็นได้ชัดว่าเกรนในครั้งนี้ละเอียดมาก ระยะห่างระหว่างแผ่นเพิร์ลไลต์ก็แคบลง กราไฟต์มีลักษณะเป็นแผ่นเล็ก ๆ และกระจายตัวสม่ำเสมอ
“ไม่เลว” หลินหย่วนพยักหน้า “โครงสร้างดูดีมาก”
“ไปทดสอบความแข็งแรงกันเลย!”
“ได้ครับ ผมเตรียมการไว้แล้ว รอแค่คุณสั่งเท่านั้น”
จากนั้นทั้งสองก็รีบร้อนมุ่งหน้าไปยังโรงทดสอบ เวลาผ่านไปทีละวินาที
ในที่สุด เจ้าหน้าที่ทดสอบก็วิ่งเข้ามา
“ช่างเฉิน!” เขาหอบหายใจ “ผลออกมาแล้วครับ!”
“ความแข็งแรงเท่าไร?” เฉินเต๋อหมิงรีบถาม
“ความต้านทานแรงดึง...” เจ้าหน้าที่ทดสอบกลืนน้ำลาย “410 เมกะปาสคาลครับ!”
พอได้ยินผล เฉินเต๋อหมิงก็ชะงักค้าง เอียงหน้ามองหลินหย่วน ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความสงสัย
หลินหย่วนเห็นสีหน้าของเขาแล้วก็กลั้นยิ้มไม่อยู่เป็นครั้งแรก ก่อนจะหัวเราะออกมาดังลั่น พอเห็นท่าเอียงคอพิฆาตของเฉินเต๋อหมิง จู่ ๆ เขาก็นึกถึงมีม “ฝ่าห่ายเอียงคอ” ที่เคยโด่งดังในชาติก่อน จึงเผลอเสียอาการไปชั่วขณะ
“ผอ.หลิน คุณ...”
เฉินเต๋อหมิงเกาศีรษะอย่างงุนงง แม้การทดลองผลิตจะสำเร็จเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง แต่เขาไม่เคยเห็นผอ.หลินหัวเราะอย่างไม่สนภาพลักษณ์แบบนี้มาก่อน
ไม่นานเขาก็ส่ายหน้า เลิกสนใจหลินหย่วน แล้วหันไปประกาศข่าวดีแก่ทุกคน “ความแข็งแรงผ่านเกณฑ์ แถมยังสูงกว่าที่คาดไว้มาก ในที่สุดเราก็พัฒนาได้สำเร็จแล้ว! หัวกั๋วมีเครื่องยนต์รถถังเป็นของตัวเองแล้ว!”