เช้าวันรุ่งขึ้น รถจี๊ปมุ่งตรงไปยังสำนักงานเตรียมการโรงงานรถถังนอกเมือง
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา สำนักงานเตรียมการโรงงานรถถังเปลี่ยนแปลงไปมาก
ตอนนี้กำแพงล้อมรอบสูงขึ้นมากแล้ว หน้าประตูใหญ่ยังมีทหารติดอาวุธครบมือยืนรักษาการณ์เป็นคู่
พอมาถึงประตู รถก็จอดลง ทหารยามตรวจใบผ่านทางกับรูปถ่ายอย่างละเอียด ก่อนยกไม้กั้นให้รถผ่านเข้าไป
“ที่นี่ใกล้จะสร้างเสร็จแล้วนะ” โจวเจิ้นปังพูดพลางเก็บเอกสาร “ปีที่แล้วยังเป็นที่รกร้างอยู่เลย ผ่านมาแค่เดือนกว่า ๆ ตอนนี้โรงงานก็ขึ้นเป็นหลัง ๆ แล้ว”
“แต่เรื่องรักษาความลับยังหละหลวมไปหน่อย คนงานเข้าออกกันตลอด หมู่บ้านแถวนี้รู้กันหมดแล้วว่าที่นี่กำลังทำเครื่องจักร”
“แต่พอรถถังที-34 ที่โซเวียตช่วยเหลือมาถึง ยามแถวนี้ก็เข้มงวดขึ้นทันที”
รถแล่นลึกเข้าไป สองข้างทางเต็มไปด้วยโรงงานที่เพิ่งสร้างเสร็จ
พอมาถึงหน้าโรงประกอบเครื่องยนต์ เฉินเต๋อหมิงก็มารออยู่ก่อนแล้ว
“ผู้อำนวยการหลิน! ผู้อำนวยการโจว!” เฉินเต๋อหมิงรีบเดินเข้ามา จับมือหลินหย่วนแล้วเขย่าแรง ๆ “ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว!”
“ช่างเฉิน” หลินหย่วนยิ้ม “ช่วงนี้ลำบากนายแล้ว”
“ไม่ลำบากเลย ไม่ลำบาก!” เฉินเต๋อหมิงโบกมือ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ผู้อำนวยการหลิน เรื่องที่ท่านทำที่โรงงานเหล็กอันกัง พวกเราได้ยินกันหมดแล้ว! ผลิตเหล็กได้เพิ่มขึ้นเท่าตัว สุดยอดไปเลย!”
“คราวนี้รถถังของเราก็มีเหล็กดี ๆ ใช้แล้ว! แต่ก่อนต้องนำเข้าเหล็กเกราะจากโซเวียต นอกจากมีจำนวนน้อยแล้ว ยังต้องคอยดูสีหน้าพวกเขาอีก”
“ตอนนี้โรงงานเหล็กอันกังของเราหลอมเหล็กเองได้แล้ว สถานการณ์ก็ไม่เหมือนเดิม!”