เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว อีกสามวันก็ล่วงเลยไป
ตลอดสามวันนี้ นักวิชาการชาวหัวกั๋วหลายสิบคนซึ่งกระจัดกระจายอยู่ทั่วสหรัฐอเมริกา ต่างทยอยได้รับหนังสือแจ้งอย่างเป็นทางการจากสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง
กำหนดการเดินเรือแน่นอนแล้ว วันเดินทางกลับก็แน่นอนแล้ว
อีกสามวันให้มารวมตัวกันที่ท่าเรือซานฟรานซิสโกเก่า เพื่อขึ้นเรือ
······
เช้าตรู่ของวันที่สาม ครอบครัวของเฉียนเหล่านั่งรถมุ่งหน้าไปยังซานฟรานซิสโกเก่า
······
ซานฟรานซิสโกเก่า ท่าเรือ
ลมทะเลพัดพากลิ่นเค็มชื้นเข้าปะทะใบหน้า ปนกลิ่นคาวปลาอ่อน ๆ
บนท่าเรือมีเครนหลายตัวสูงเสียดฟ้า ตู้สินค้าสีเทาขาววางซ้อนกันเป็นกองสูงราวภูเขา
ไกลออกไป เรือบรรทุกสินค้าหลายลำกำลังเข้าออกท่าอย่างเชื่องช้า เสียงหวูดเรือทุ้มต่ำดังสลับกันไม่ขาดสาย ฝูงนกนางนวลแตกฮือ บินโฉบเหนือผิวน้ำ
ส่วนที่ท่าเทียบเรือด้านในสุด มีเรือรบขนาดมหึมาสีเขียวอมเทาจอดนิ่งอยู่ลำหนึ่ง
มันใหญ่มาก
ใหญ่เสียจนเฉียนเหล่าที่ยืนอยู่อีกฟากของท่าเรือต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย จึงจะมองเห็นมันได้ทั่วทั้งลำ
ตัวเรือเพรียวยาวราวกระบี่ที่ชักออกจากฝัก จากหัวเรือจรดท้ายเรือยาวถึง 190 เมตรกว่า ลำเรือกว้างกว่า 20 เมตร ใหญ่กว่าเรือบรรทุกสินค้าข้าง ๆ เกือบหนึ่งเท่าตัว โครงสร้างส่วนบนซ้อนกันเป็นชั้น ๆ มีควันสีเขียวจาง ๆ ลอยออกจากปล่อง แสดงว่าหม้อไอน้ำกำลังทำงาน
บนตัวเรือมีตัวอักษรสีขาวเขียนไว้ว่า “เรืออิสระ”
นี่คือเรือส่งกลับที่หัวกั๋ว “ซื้อ” มาจากรัฐบาลสหรัฐอเมริกา
เรือขนส่งทางทหารลำหนึ่ง
······
ตอนนี้มีคนจำนวนไม่น้อยมารวมตัวกันบนท่าเรือแล้ว
มีทั้งนักวิชาการสวมแว่นกรอบทอง หิ้วกระเป๋าหนังวัว ญาติที่อุ้มลูกและถือสัมภาระสานจากหวาย รวมถึงคนหนุ่มสาวหลายคนที่ยังมีเค้าความเป็นนักศึกษาอยู่ในแววตา