เช้าตรู่วันถัดมา
แสงแดดในลอสแอนเจลิสยังคงสดใสเช่นเคย สาดส่องเข้ามาและทอดลงบนกระเป๋าเดินทางที่วางเต็มพื้น
เฉียนตื่นตั้งแต่เช้า
ที่จริงเมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอนเลย
ตลอดหนึ่งปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเก็บข้าวของได้อย่างเปิดเผย ความรู้สึกนี้ช่างไม่จริงยิ่งกว่าตอนที่ได้รับจดหมายตอบรับจากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์เสียอีก
ในห้องหนังสือมีกระเป๋าเดินทางกองอยู่ห้าหกใบ เสื้อผ้า หนังสือ และของใช้จำเป็นล้วนจัดเก็บไว้อย่างเรียบร้อย
มีเพียงต้นฉบับที่เพิ่งเข้าเล่มเสร็จเรื่อง《ทฤษฎีควบคุมทางวิศวกรรม》ซึ่งยังวางแผ่อยู่บนโต๊ะทำงาน
ที่จริงแล้ว ต้นฉบับเล่มนี้เป็นสิ่งเดียวที่ช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจเขาไว้ตลอดปีที่ถูกกักบริเวณ เฉียนเดินไปที่โต๊ะ ยื่นมือสัมผัสปก ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย เขาเปิดหน้าปกด้านใน ตั้งใจตรวจดูอีกครั้งว่าการเข้าเล่มมีปัญหาหรือไม่
กระดาษแผ่นหนึ่งที่เหลืองกรอบเลื่อนหลุดออกจากหน้าปกด้านใน ร่วงลงบนพื้น
เฉียนก้มลงเก็บขึ้นมา
ขอบกระดาษเริ่มรุ่ย เห็นลายมือทรงพลังได้ราง ๆ ว่า “คนเราเกิดมาต้องมีคุณธรรม เช่น ปราดเปรื่อง เมตตา เที่ยงธรรม มีปัญญา ซื่อสัตย์ กตัญญู และรักษาสัจจะ”
นี่คือกระดาษที่พ่อของเขายัดใส่มือให้ตอนที่เขาออกจากเซี่ยงไฮ้ในปี 1935
สิบหกปีแล้ว
กระดาษแผ่นนี้ติดตามเขาข้ามน้ำข้ามทะเล จากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ไปยังสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย ผ่านช่วงเวลาที่ใบอนุญาตรักษาความปลอดภัยถูกเพิกถอน ถูกกักบริเวณ และถูกจับตามอง
ไม่รู้กี่ครั้งแล้วที่เขาสะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะรถฟอร์ดสีดำด้านนอกหน้าต่าง ต้องลูบกระดาษแผ่นนี้จึงจะข่มตาหลับลงได้อีกครั้ง