วันที่สามหลังเรืออิสระออกจากท่าเรือซานฟรานซิสโกเก่า
······
บนมหาสมุทรแปซิฟิก ลมคลื่นเริ่มแรงขึ้น
ตัวเรือสีเขียวอมเทาโคลงขึ้นลงท่ามกลางคลื่นสีครามสุดลูกหูลูกตา ลมทะเลพัดพาความชื้นเค็มปร่ากวาดผ่านดาดฟ้า จนผู้คนลืมตาแทบไม่ขึ้น
บนดาดฟ้า นักวิชาการหัวกั๋วกลุ่มเล็ก ๆ ยืนพิงราวเรือ บ้างกระซิบคุยกัน บ้างเหม่อมองผิวน้ำที่ปั่นป่วนอยู่ไกล ๆ
ผู้เฒ่าเฉียนกับกั๋วหย่งหวยยืนอยู่ตรงมุมหลบลมท้ายเรือ
ดาดฟ้าใต้ฝ่าเท้าไหวโคลงเบา ๆ ตามแรงคลื่น แนวชายฝั่งไกลออกไปเลือนหายไปกับเส้นขอบฟ้า เหลือเพียงสีครามกว้างใหญ่สุดสายตา
กั๋วหย่งหวยจับราวเรือ มองไปยังจุดที่ผืนฟ้าบรรจบกับทะเล ลมทะเลพัดผมหน้าผากจนยุ่งเหยิง แต่เขากลับไม่ทันสังเกต แววตาฉายความอาลัยอยู่จาง ๆ
“ศิษย์พี่” ในที่สุดกั๋วหย่งหวยก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ “พูดไปแล้ว นับจากนี้ วงวิชาการทั่วโลกคงไม่มีที่ยืนสำหรับเราสองคนอีกแล้ว”
ผู้เฒ่าเฉียนหันมองเขา ลมทะเลพัดผ่านระหว่างคนทั้งสอง พร้อมไอเค็มปร่า
“หย่งหวย!”
ผู้เฒ่าเฉียนหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดอะไรดี ผ่านไปเนิ่นนานจึงเสริมเบา ๆ สองคำว่า “...สหาย”
กั๋วหย่งหวยชะงักไป ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง
ตลอดสิบกว่าปีที่พวกเขาอยู่ในสหรัฐอเมริกา ไม่เคยใช้คำเรียกนี้เลย แต่ตอนนี้เมื่อขึ้นเรือเดินทางกลับ คำสองคำนี้กลับทำให้รู้สึกอบอุ่นและมีพลังยิ่งกว่าคำว่า “ศิษย์พี่”
“ใช่แล้ว” กั๋วหย่งหวยพยักหน้า “สหาย”
ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม ความอาลัยเพียงน้อยนิดนั้นสลายไปอย่างรวดเร็ว
พวกเขาทุ่มเทให้กับการศึกษาและค้นคว้ามาตลอดชีวิต จะบอกว่าไม่อาลัยชื่อเสียงในวงวิชาการก็คงไม่จริง แต่เมื่อเทียบกับชื่อเสียงจอมปลอมเหล่านั้น พวกเขารู้ชัดยิ่งกว่าว่าจะกลับไปยังที่ใด และกลับไปทำอะไร