ในเวลาเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของมหาสมุทร
สหรัฐอเมริกา นครลอสแอนเจลิส
ศาสตราจารย์เฉียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะในห้องหนังสือ กำลังพิจารณาสูตรบนกระดาษต้นฉบับอย่างละเอียด
นั่นคือทฤษฎีควบคุมทางวิศวกรรมที่เขาใช้เวลากว่าครึ่งปีแอบเขียนขึ้นมา
ห้องหนังสือของเขาสะอาดเรียบร้อย ชั้นหนังสือไม้โอ๊กสีเข้มเรียงชิดผนังเป็นแถว หนังสือส่วนใหญ่ถูกยึดไปแล้ว เหลือเพียงตำราเก่าด้านคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ไม่กี่เล่มตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว
แสงแดดนอกหน้าต่างงดงาม ส่องเฉียงเข้ามาตกลงบนสูตรอันแน่นขนัดบนกระดาษ
แต่ศาสตราจารย์เฉียนไม่มีอารมณ์ชื่นชมแสงแดด
มือที่จับปากกาหมึกซึมชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาเผลอเหลือบไปยังหัวมุมถนนฝั่งตรงข้ามนอกหน้าต่าง
ตรงนั้นมีรถฟอร์ดสีดำจอดอยู่คันหนึ่ง
กระจกติดฟิล์มสีเข้มจนเขามองไม่เห็นว่าข้างในมีใครนั่งอยู่
แต่เดาได้ว่าไม่ใช่เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ ก็คงเป็นเจ้าหน้าที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง
นับตั้งแต่วันที่เขาถูกเพิกถอนใบอนุญาตความมั่นคงในปี 1950 รถคันนี้ก็จะปรากฏเข้ามาในสายตาเขาเป็นครั้งคราว
ครบหนึ่งปีเต็มแล้ว
ศาสตราจารย์เฉียนละสายตากลับมา ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย เขากำปากกาแน่นอีกครั้งแล้วเขียนต่อบนกระดาษ เพียงแต่ปลายปากกาที่ลากไปมานั้นช้าลงกว่าเมื่อครู่เห็นได้ชัด
เขาอยู่ในสหรัฐอเมริกามา 16 ปีแล้ว
ตั้งแต่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ไปจนถึงสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย จากนักศึกษาต่างชาติยากจนคนหนึ่ง สู่ศิษย์คนโปรดของฟอน คาร์มัน ผู้เป็น “บิดาแห่งยุคความเร็วเหนือเสียง” จากผู้ร่วมก่อตั้งห้องปฏิบัติการขับเคลื่อนด้วยไอพ่น สู่หนึ่งในศาสตราจารย์ประจำที่อายุน้อยที่สุดของสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์
เขามีทุกสิ่งที่นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งจะมีได้
แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาลืมว่าตัวเองเป็นคนหัวกั๋ว