ในวันเดียวกันนั้น ที่ญี่ปุ่น กรุงโตเกียว เขตชิโยดะ ทำเนียบนายกรัฐมนตรี
ภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยควันบุหรี่ สมาชิกคณะรัฐมนตรีกว่าสิบคนนั่งล้อมโต๊ะยาว ตรงหน้าของแต่ละคนมีเอกสารกองหนาวางอยู่ ที่เขี่ยบุหรี่เต็มไปด้วยก้นบุหรี่ บางมวนยังมีควันลอยกรุ่น
นายกรัฐมนตรีโยชิดะ โมะนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ สีหน้าบึ้งตึง
ปีนี้เขาอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว ร่างกายผอมแห้ง คางมีหนวดสีดอกเลาแซมขาวเป็นกระจุกเล็ก ๆ เวลาพูดหนวดก็ขยับขึ้นลง ดูแล้วเหมือนเศรษฐีบ้านนอกสมัยก่อน
“ทุกท่าน” เสียงของเขาแหบพร่า “คงเห็นข้อเรียกร้องค่าปฏิกรรมสงครามจากทางหัวกั๋วกันแล้ว”
“เก้าร้อยเก้าสิบเก้าล้านเก้าแสนเก้าหมื่น...ดอลลาร์สหรัฐ” ตอนที่โยชิดะ โมะอ่านตัวเลขนี้ มุมปากก็กระตุก “ขาดอีกหนึ่งดอลลาร์สหรัฐก็จะครบหนึ่งพันล้าน”
รัฐมนตรีคลังอิเคดะ ฮายาโตะกระแอม ก่อนรับช่วงพูดต่อ ชายคนนี้สวมแว่นกรอบทอง ใบหน้าขาวอวบ ดูเหมือนเสมียนบัญชี ซึ่งความจริงก็มีหน้าที่ดูแลเงินทองโดยตรง
“ท่านนายกรัฐมนตรี เงินก้อนนี้ผมยืนยันได้เลยว่าเราหามาจ่ายไม่ไหว”
“ฉันก็รู้ว่าหาไม่ไหว” โยชิดะ โมะพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “แต่ทางพ่อใหญ่สหรัฐฯ พยักหน้าแล้ว ถ้าเราไม่จ่าย ทางพ่อใหญ่ก็อธิบายกับเขาลำบาก”
“ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้หัวกั๋วยังเอาชนะกองกำลังพันธมิตร 17 ประเทศที่มีพ่อใหญ่สหรัฐฯ เป็นผู้นำในสนามรบได้อีก...”
ห้องประชุมกลับเข้าสู่ความเงียบ ทุกคนเห็นได้ชัดว่ากำลังหวาดกลัว
อิเคดะ ฮายาโตะพลิกเอกสารในมือ ก่อนเสนอแนวทางแก้ปัญหา “ท่านครับ ตอนนี้เรามีช่องทางหาเงินได้อยู่ไม่กี่ทาง หนึ่ง ขึ้นภาษี สอง ออกพันธบัตรรัฐบาล สาม ขายทรัพย์สินของรัฐ และสี่ กู้เงินจากพ่อใหญ่”
“ถ้าขึ้นภาษี...” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดขึ้น น้ำเสียงแฝงความกังวล “ตอนนี้ประชาชนแทบจะอยู่กันไม่ไหวแล้ว ในเมืองมีคนต่อแถวรับเสบียงกันเต็มไปหมด ราคาข้าวในตลาดมืดขึ้นไปมากกว่าสามเท่าแล้ว ถ้าขึ้นภาษีอีก...เกรงว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวาย”