คาบสมุทรเกาหลี
เวลานี้เสียงปืนใหญ่หยุดลงโดยสิ้นเชิงแล้ว
แนวรบที่ทอดยาวกว่าพันกิโลเมตร ตั้งแต่แถบซูวอนไปจนถึงชานเมืองทางใต้ของฮันเฉิง ไม่มีเสียงปืนใหญ่ให้ได้ยินอีก ควันดินปืนยังจางหายไม่หมด กลิ่นไหม้คลุ้งอยู่ในอากาศ ปะปนกับกลิ่นดินและสนิมเหล็ก
ในฐานที่มั่นของสหรัฐอเมริกา เหล่าทหารกำลังเร่งถอนกำลัง
รถบรรทุก รถจี๊ป และรถหุ้มเกราะเบียดอัดกันอยู่บนถนนดิน เรียงเป็นแถวยาวสุดลูกหูลูกตา ทหารโยนปืนไว้ในกระบะรถ บ้างพิงล้อสูบบุหรี่ บ้างนั่งยอง ๆ ข้างทางแทะเสบียงแห้ง สีหน้าทุกคนดูโล่งอกเหมือนได้ปลดเปลื้องภาระ
“จบแล้ว ในที่สุดก็จบสักที” ทหารอเมริกันคนหนึ่งพ่นควันออกมาอย่างเคลิบเคลิ้ม น้ำเสียงเจือความยินดีที่รอดตายมาได้
สหายที่อยู่ข้าง ๆ รับคำ “ใช่ ถ้ายังต้องรบต่อ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้กลับไปทั้งเป็นหรือเปล่า”
พูดจบ ทั้งสองก็จมอยู่ในห้วงความทรงจำ พวกเขายังจำได้ดีว่าการถอนกำลังครั้งก่อนเป็นอย่างไร
ครั้งนั้นพวกเขาหนีอย่างทุลักทุเล นายพลและผู้บังคับกองพลต่างเปลี่ยนไปสวมเครื่องแบบนายสิบ ปะปนอยู่ในหมู่ทหาร เพราะกลัวทหารลาดตระเวนของหัวกั๋วจะจำได้
แค่การกระทำเช่นนี้ก็ทำให้ขวัญกำลังใจของทหารชั้นผู้น้อยตกต่ำถึงขีดสุดแล้ว ยิ่งมีข่าวลือในค่ายทหารว่า “นายพลแมกอาเธอร์” ถูกจับเป็นเชลยอีก ทหารทุกคนก็ยิ่งกระวนกระวายใจ
ส่วนครั้งนี้ แม้จะเป็นการถอนกำลังเหมือนกัน แต่อย่างน้อยก็หยุดยิงแล้ว ไม่ต้องลืมตาตื่นมาทุกวันแล้วคอยคิดว่าวันนี้จะมีชีวิตอยู่จนพระอาทิตย์ตกดินหรือเปล่า
อย่างน้อยก็ได้กลับไปทั้งเป็น
……
อีกฟากหนึ่งของแนวรบ บรรยากาศในฐานที่มั่นของหัวกั๋วกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
ทหารหนุ่มหลายคนพิงอยู่ริมคูเพลาะ พลางแทะมันฝรั่งและพูดคุยกัน
“นายว่าอยู่ดี ๆ ทำไมสงครามถึงหยุดล่ะ?” ทหารหนุ่มหน้ากลมคนหนึ่งบ่นไปพลางทำความสะอาดรังเพลิงปืนไปพลาง “ฉันยังสู้ไม่สะใจเลย”