วันรุ่งขึ้นหลังได้รับโทรเลข หลินหย่วนก็จัดกระเป๋าเรียบร้อย
ที่จริงก็ไม่มีอะไรให้เก็บมากนัก มีกระเป๋าเดินทางเก่า ๆ ใบหนึ่งที่เอากลับมาจากอเมริกา เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไม่กี่ชุด ที่เหลือก็มีแต่แบบแปลนกับสมุดบันทึก
มีแค่นี้เอง
หน้าประตูโรงงานมีคนมายืนส่งหลินหย่วนกันเต็มไปหมด
หลี่ต้าซาน ฝางเหวยกั๋ว ตาเฒ่าจาง เฉียนป๋อเหวิน เฉินเถี่ยจู้ ซุนจื้อหย่วน จางเจี้ยนกั๋ว โจวกั๋วเฉียง...
คนในโรงงานที่มาได้ก็มากันหมด
หวังกังจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยก็มาด้วย เขายืนอยู่ด้านหลังสุด แล้วทำความเคารพหลินหย่วนจากระยะไกลอย่างเงียบ ๆ
หลินหย่วนเห็นแล้วก็ยกมือทำความเคารพตอบกลับไป แม้ท่าทางจะไม่ค่อยได้มาตรฐานนัก
“เสี่ยวหลิน...” หลี่ต้าซานกุมมือหลินหย่วน พูดตะกุกตะกักด้วยเสียงสะอื้น ดวงตาแดงก่ำ “ไปถึงปักกิ่งแล้วก็ตั้งใจทำงาน อย่าทำให้โรงงานของเราเสียชื่อ”
“ผู้อำนวยการ วางใจได้ครับ” หลินหย่วนตอบ
“ถ้า...ถ้าทางปักกิ่งอยากให้อยู่ต่อ ก็อยู่เถอะ” หลี่ต้าซานพูดเสียงแหบเล็กน้อย “ไม่ต้องห่วงโรงงาน ที่นี่มีพวกเราอยู่”
“คนมีความสามารถอย่างนาย ไม่ควรเสียเวลาอยู่ในที่เล็ก ๆ อย่างโรงงานของเรา”
พูดจบหลี่ต้าซานก็กระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มที่ดูแย่กว่าร้องไห้เสียอีก
ถึงหลี่ต้าซานจะอยากรั้งตัวหลินหย่วนซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่าเอาไว้ แต่เขาก็เข้าใจดีว่าการให้หลินหย่วนติดอยู่ในโรงงานเล็ก ๆ ของตัวเองนั้นเป็นการเสียของเกินไป
หลินหย่วนมองเขา
ใบหน้าของหลี่ต้าซานที่อ้วนขึ้นเป็นวงตึงเขม็งในตอนนี้ มุมปากตกลง ราวกับกำลังกลั้นอะไรบางอย่างสุดกำลัง
เมื่อเห็นผู้อำนวยการผู้เคร่งขรึมตามปกติทำสีหน้าเช่นนี้ หลินหย่วนก็ได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ
“ผู้อำนวยการ ผมแค่ไปทำงาน ทำเสร็จแล้วก็กลับมาแน่นอนครับ”
“อืม อืม” หลี่ต้าซานพยักหน้าซ้ำ ๆ “กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดี”