วิศวกรจางเห็นหลินหย่วนพูดอย่างมั่นใจ แม้ในใจจะยังกังวลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ
ฝีมือของหัวหน้าวิศวกรหลิน ทุกคนเห็นกับตา เขาบอกว่าแก้ได้ ก็ต้องแก้ได้แน่นอน
“ส่วนเรื่องวัสดุ” หลินหย่วนพูดต่อ “เรื่องเหล็กโครเมียมโมลิบดีนัม พอกลับไปข้าจะส่งโทรเลขถึงโรงงานเหล็กอันกัง ให้เร่งพัฒนาเป็นลำดับแรก เรื่องนี้คงเร่งให้เสร็จทันทีไม่ได้ แต่ต้องดำเนินการควบคู่กันไป”
“งั้นก็สรุปแผนปรับปรุงรถจักรไอน้ำตามนี้! ระยะสั้นเราอาศัยการปรับผังการผลิต ส่วนระยะยาวก็พึ่งเหล็กโครเมียมโมลิบดีนัม เพราะนั่นต่างหากคือทางแก้ที่แท้จริง ยังมีปัญหาอะไรอีกหรือไม่?”
หลินหย่วนหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนมองทุกคน รอบโรงงานเงียบสนิท ไม่มีใครมีข้อสงสัยอีก
ผ่านไปครู่ใหญ่ วิศวกรจางจึงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่แทบกดไว้ไม่อยู่ “หัวหน้าวิศวกรหลิน แผนนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ!”
เสิ่นหงหย่วนพูดเสียงแหบพร่าว่า “หัวหน้าวิศวกรหลิน ข้าน้อยยอมรับจากใจแล้ว”
“วิศวกรเสิ่นกล่าวเกินไปแล้ว” หลินหย่วนยิ้มน้อย ๆ “ข้อมูลอุณหภูมิไอเสียที่ท่านวัดมาสำคัญมาก หากไม่มีข้อมูลนี้ ข้าก็ระบุไม่ได้เหมือนกันว่าปัญหาอยู่ตรงไหน”
หลังจากกำหนดแนวทางแก้ปัญหาของรถจักรไอน้ำได้แล้ว ทุกคนต่างก็โล่งอก
สีหน้าของรัฐมนตรีเถิงดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับยกภาระหนักอึ้งออกจากบ่าได้แล้ว
แต่หลินหย่วนไม่ได้ชะลอจังหวะการทำงาน เขามองรัฐมนตรีเถิงแล้วถามต่อ “รัฐมนตรีเถิง แล้วทางรถจักรดีเซลล่ะ? ทดลองผลิตอยู่ในโรงงานนี้ด้วยหรือไม่?”
พอได้ยินคำว่ารถจักรดีเซล สีหน้าของรัฐมนตรีเถิงที่เพิ่งผ่อนคลายลงก็หม่นลงอีกครั้ง