เช้าวันรุ่งขึ้น พอเริ่มงาน โจวกั๋วเฉียงก็ไปแผนกตรวจสอบคุณภาพตามที่หลินหย่วนบอก
เขายืนอยู่หน้าประตูแผนกตรวจสอบคุณภาพ สูดหายใจลึกสองครั้งก่อนผลักประตูเข้าไป
เฉียนเหวินปินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ตรงหน้ามีรายงานกองหนึ่งวางแผ่อยู่ มือข้างหนึ่งถือดินสอสีแดงวงอะไรบางอย่างลงบนกระดาษ
“หัวหน้าเฉียน ข้ามาขอข้อมูลอัตราของเสียของแผนกปั๊มในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา”
เฉียนเหวินปินเงยหน้าขึ้น “ใครต้องการ?”
“หัวหน้าหลิน หัวหน้าหลินคนใหม่ของแผนกเทคนิคขอรับ”
พอได้ยินชื่อหลินหย่วน เฉียนเหวินปินก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืน จึงเตรียมลุกไปหยิบเอกสาร แต่พอคิดอีกที เขาก็ถอดแว่นออก ใช้ปลายแขนเสื้อค่อย ๆ เช็ดเลนส์ แล้วนั่งกลับลงไป
โจวกั๋วเฉียงยืนอยู่ตรงนั้น งุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก
“ช่วงสองสามวันนี้เขาทำอะไรบ้าง?” เฉียนเหวินปินถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“หา?” โจวกั๋วเฉียงชะงักไปครู่หนึ่ง
“หัวหน้าหลินน่ะหรือ? เขา...เข้ามาหลายวันแล้ว เดินดูตามโรงงานทุกวัน เมื่อวานยังไปนั่งยอง ๆ อยู่ในแผนกปั๊มทั้งบ่าย เอาแต่ดูแม่พิมพ์”
เฉียนเหวินปินพยักหน้า จากนั้นสวมแว่นกลับ ลุกขึ้นโดยไม่ลังเลอีก หันหลังเดินตรงไปยังตู้เหล็กด้านหลัง
ในตู้ยัดแฟ้มเอกสารไว้จนเต็ม ซองกระดาษสีน้ำตาลมีสีเข้มอ่อนต่างกัน บางซองขอบเริ่มรุ่ยแล้ว
เขาค้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนดึงซองเอกสารป่อง ๆ ออกมา แล้วเดินกลับมาที่โต๊ะ วางมันลงพร้อมกดไว้ด้วยมือ
“กลับไปบอกหัวหน้าหลินของพวกเจ้าได้เลยว่า อยากดูข้อมูลก็เชิญตามสบาย ดูเสร็จแล้วถ้ามีความเห็นอะไร ให้มาคุยกับข้าที่แผนกตรวจสอบคุณภาพ”