กลับถึงแผนกเทคนิค หลินหย่วนก็เลื่อนเก้าอี้นั่งลง หยิบกระดาษเขียนแบบเปล่าปึกหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก แล้วคลี่วางบนโต๊ะ
เขาหยิบดินสอขึ้นมาเขียนข้อความหนึ่งบรรทัดไว้บนสุดของกระดาษ
แผนยกระดับอัตราชิ้นงานปลอกกระสุนที่ได้มาตรฐาน (ร่างแรก)
จากนั้นเขาก็เอาแต่ปรับปรุงแผนงานฉบับนี้ให้สมบูรณ์ขึ้น...
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวฟ้าก็มืดแล้ว
เปลวไฟในตะเกียงน้ำมันกะพริบไหวไปมา ลายมือบนกระดาษดูพร่าเลือนอยู่ใต้แสงสลัวสีเหลือง
หลินหย่วนขยี้ตา หยิบหน้าสุดท้ายที่เขียนเสร็จขึ้นมาเป่า แล้วอ่านทวนตั้งแต่ต้นจนจบอีกครั้ง
แผนงานมีทั้งหมด 6 หน้า ตั้งแต่การวิเคราะห์ปัญหาไปจนถึงมาตรการปรับปรุง ทุกข้อแจกแจงไว้อย่างชัดเจน
ชาติที่แล้วเขาเขียนรายงานให้บริษัทอุตสาหกรรมการทหารจนชิน เรื่องแบบนี้จึงแทบไม่ต้องคิดก็เขียนได้
แต่ในปี 1950 ทั้งโรงงานคงยังไม่มีใครเคยเขียนสิ่งที่เรียกว่า “แผนงานทางเทคนิค” แบบนี้มาก่อน
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็พกแผนงานไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงงาน
หลี่ต้าซานกำลังกินมื้อเช้า ในกระบอกเคลือบมีหมั่นโถวข้าวโพดอยู่สองชิ้น เขากินคู่กับผักดองจานหนึ่งอย่างเอร็ดอร่อย
พอเห็นหลินหย่วนเข้ามา เขาก็เคี้ยวอีกสองคำแล้วกลืนลงไป ก่อนจะทักว่า “เสี่ยวหลิน กินอะไรมาหรือยัง? ถ้ายังมากินด้วยกันสิ”
“ผู้อำนวยการ ผมกินมาแล้วครับ” หลินหย่วนยื่นแผนงานให้
“นี่เป็นแผนปรับปรุงคุณภาพชิ้นงานปลอกกระสุนที่ผมเขียนเมื่อคืน รบกวนช่วยตรวจดูให้หน่อยครับ”
หลี่ต้าซานเช็ดมือ รับแผนงานมา แล้วสวมแว่นสายตายาว
เขาอ่านอยู่ราวสี่ห้านาที ยิ่งอ่าน สีหน้าก็ยิ่งจริงจัง
พออ่านถึงหน้าที่สาม เขาก็วางหมั่นโถวที่กินไปครึ่งชิ้นลงทันที