สิบโมงเช้า สถาบันสื่อสาร
หลินหย่วนออกจากสถาบันปืนใหญ่แล้วรีบตรงมาที่สถาบันสื่อสารทันที
เฉียนมู่เฟยยืนรออยู่หน้าห้องทดลองผลิตแล้ว
พอเห็นหลินหย่วนเข้ามา เขาก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับ
“คุณหลิน ในที่สุดก็มาแล้วครับ!”
“เป็นยังไงบ้าง?” หลินหย่วนถาม “ผลการทดลองชุดที่ 42 ออกหรือยัง?”
“ออกแล้วครับ!” เฉียนมู่เฟยพยักหน้า สีหน้ามั่นใจราวกับรู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้
“ได้ 92.7 ครับ” เขาบอก “ใกล้เคียงกับที่ผมคาดไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนเลย”
หลินหย่วนเลิกคิ้ว “หืม? นายคาดการณ์ไว้ด้วยเหรอ?”
“ครับ” เฉียนมู่เฟยยื่นสมุดในมือให้ “ผมรวบรวมข้อมูล 20 ชุดแรกแล้วทำกราฟแนวโน้มไว้ครับ”
“จริง ๆ แล้วอัตราผ่านเกณฑ์ที่เพิ่มขึ้นมีรูปแบบอยู่ ทุกครั้งที่ปรับพารามิเตอร์สำคัญสักตัว ก็มักจะขยับขึ้นไปได้อีกขั้น”
“ชุดก่อนอยู่ที่ 90.2 ผมคิดว่าถ้าปรับสูตรสารเคลือบแคโทดอีกนิด ชุดนี้น่าจะเพิ่มได้สัก 2 จุด”
“พอผลออกมาได้ 92.7 มากกว่าที่ผมคาดไว้อีก 0.7 ครับ”
หลินหย่วนรับสมุดมาเปิดดู
ข้างในเต็มไปด้วยข้อมูลและกราฟแน่นขนัด
ด้านหลังยังมีบทวิเคราะห์แนวโน้มและการประเมินความไวต่อพารามิเตอร์ที่เฉียนมู่เฟยทำขึ้นเองด้วย
หลินหย่วนพยักหน้า
ไม่เลวเลย
ตลอดเดือนที่ผ่านมา เฉียนมู่เฟยไม่ได้เอาแต่ลงมือทำงาน แต่ยังคิดหาวิธีการทำงานอย่างเป็นระบบด้วย
“ดีมาก” หลินหย่วนพยักหน้า “ได้ 92.7 แบบนี้ก็ถือว่าก้าวข้ามเกณฑ์สำหรับการผลิตจำนวนมากแล้ว”
“ผมก็คิดแบบนั้นครับ” เฉียนมู่เฟยตอบ แต่แล้วก็เปลี่ยนเรื่อง “แต่ผมรู้สึกว่า 92.7 ยังไม่พอ”