สามวันนั้นจะว่านานก็ไม่นาน จะว่าสั้นก็ไม่เชิง
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ไฟในห้องแยกของโรงซ่อมเครื่องจักรไม่เคยดับเลย
ตอนนี้ชิ้นส่วนทุกชิ้นทดลองผลิตเสร็จหมดแล้ว เหลือแค่ประกอบเข้าด้วยกัน
คืนนั้น ผู้อำนวยการหลิวลงมือประกอบเครื่องด้วยตัวเอง พร้อมกับทีมช่าง โดยค่อย ๆ ติดตั้งแม่เหล็กลงในลูกกลิ้งตามแบบอย่างระมัดระวัง
พอตกเย็นวันเดียวกัน เครื่องทั้งชุดก็ประกอบเสร็จท่ามกลางความคึกคัก
ขณะนี้เครื่องแยกแร่แม่เหล็กสูงกว่าคนหนึ่งคนตั้งตระหง่านอยู่ในห้องแยก โครงเครื่องสีเทาดำเปล่งประกายราวกับโลหะ
เสิ่นเจิ้นซานเดินวนรอบเครื่องแยกแร่แม่เหล็กสามรอบ ยิ่งมองก็ยิ่งดีใจ
“ดี!”
“ดีจริง ๆ!”
“เจ้านี่ดูเข้าท่าเลย!”
เขาหันไปมองหลินหย่วน “วิศวกรหลิน พรุ่งนี้เราลองทดสอบกันเลยไหม?”
“ได้” หลินหย่วนพยักหน้า “สนามทดสอบทางโรงแต่งแร่เตรียมพร้อมหรือยัง?”
“พร้อมแล้ว!” เสิ่นเจิ้นซานตอบ “ทำตามที่คุณบอก เลือกลานเก็บแร่ที่อยู่ลึกเข้าไปด้านในสุด แล้วใช้เสื่อกกกั้นไว้รอบด้าน คนจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยเฝ้าทางเข้าไว้ คนนอกเข้าไม่ได้แน่นอน”
“แร่ก็เตรียมไว้แล้ว เป็นแร่ดิบที่ป้อนเข้าเครื่องกันตามปกติ มีเกรดแร่ประมาณ 30”
หลินหย่วนพยักหน้า
“ตกลง พรุ่งนี้เช้า 8 โมง เราทดสอบกันตรงเวลา”
……
เช้าวันถัดมา
ฤดูหนาวฟ้าสางช้าจริง ๆ นี่ก็เจ็ดโมงกว่าแล้ว ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสว่างราง ๆ
ลานเก็บแร่ที่อยู่ลึกเข้าไปด้านในสุดของโรงแต่งแร่มีการขึงแนวกั้นไว้เรียบร้อย
ทหารยามกว่าสิบคนถือปืน กระจายกันยืนตามจุดต่าง ๆ
ด้านนอกแนวกั้นเสื่อกก ยังมีเจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยเดินตรวจตราไปมา
ภายในแนวกั้นมีคนอยู่เพียงสิบกว่าคน
เสิ่นเจิ้นซาน เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำโรงงานอย่างเหล่าโจว สวีเจี้ยนจง ผู้อำนวยการจางแห่งโรงแต่งแร่ ผู้อำนวยการหลิว และเจ้าหน้าที่ด้านเทคนิคระดับแกนหลักอีกสองสามคน