เมื่อเห็นว่าทุกคนฮึกเหิมขึ้นแล้ว หลินหย่วนก็ยกมือกดลงเบา ๆ อีกครั้ง
เพื่อให้ทั้งสองคนสงบลงบ้าง
“แต่มีแค่ความมุ่งมั่นยังไม่พอ”
“ทำอุตสาหกรรมต้องมีแผน ไม่ใช่มีไฟแล้วจะทำงานออกมาได้”
“ผมคิดว่า ตอนนี้เราควรแบ่งงานออกเป็นสามแนวทาง”
เขาชูนิ้วสามนิ้ว อธิบายให้ทั้งสองฟังทีละข้อ
“แนวทางแรก คือการปรับปรุงเครื่องกลึงเก่าตามที่ช่างทั้งสองท่านเสนอไว้ก่อนหน้านี้”
“ให้หัวหน้ากลุ่มเฉินเต๋อหมิงเป็นคนรับผิดชอบ”
“เลือกเครื่องกลึงเก่าและเครื่องกัดเก่าที่สภาพพื้นฐานดีที่สุดมาสักสองสามเครื่อง”
“จากนั้นซ่อมใหญ่และปรับปรุงเครื่องเหล่านี้ พยายามเพิ่มความเที่ยงตรงให้ถึงขีดสูงสุด”
“เป้าหมายคือทำให้เสร็จภายใน 20 วัน”
“ค่าความเที่ยงตรงที่ต้องการคือ แกนหมุนแกว่งไม่เกินครึ่งเส้นไหม หรือก็คือ 0.005 ไมโครเมตร”
“แนวทางนี้เป็นการประนีประนอมที่จำเป็น เพื่อแก้ปัญหาการผลิตจำนวนมากที่อยู่ตรงหน้า”
“แนวทางที่สอง ระหว่างปรับปรุงเครื่องกลึงเก่า งานผลิตลำกล้องปืนรถถังที่ทำอยู่ก็ห้ามหยุด แต่ให้ความสำคัญเป็นลำดับสุดท้าย”
“ถึงอย่างไรเราก็ต้องสร้างรถถังและผลิตลำกล้องปืน เวลากระชั้นมาก รอไม่ได้”
“ใช้เครื่องจักรที่มีอยู่ค่อย ๆ กลึงไปก่อน เหมือนตอนทำรถต้นแบบ อย่างน้อยทำได้กี่ลำก็ทำไปก่อน แล้วค่อยปรับความเที่ยงตรงให้ได้ตามมาตรฐานการใช้งาน”
“พอปรับปรุงเครื่องกลึงเก่าชุดนั้นเสร็จแล้ว ค่อยเริ่มผลิตเป็นจำนวนมาก”
“แต่ต้องจัดสรรคนให้ดี อย่ามัวเร่งทำลำกล้องปืนไม่กี่กระบอก จนงานใหญ่ที่ต้องปรับปรุงเครื่องจักรล่าช้า”
“แนวทางที่สาม และเป็นแนวทางที่สำคัญที่สุดในตอนนี้”
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เฉินเถี่ยจู้
“สร้างแท่นแม่แบบเครื่องจักรกลความเที่ยงตรงสูงแบบใหม่ด้วยมือทั้งหมด”
“งานนี้มีความสำคัญสูงสุด”
“ทั้งช่างและวัสดุที่ต้องใช้ ต้องจัดให้ก่อนทุกอย่าง”
“ให้ช่างเฉินเถี่ยจู้เป็นผู้นำก่อน พอเฉินเต๋อหมิงปรับปรุงเครื่องกลึงเก่าเสร็จแล้ว ค่อยรับผิดชอบร่วมกัน”