เฉินเถี่ยจู้ยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกใจหาย หัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เขาเริ่มรู้สึกเลา ๆ ว่า
เรื่องที่พวกเขากำลังจะทำ คงไม่ใช่เรื่องใหญ่ “ธรรมดา” อย่างที่เขาคิดไว้
หลังผ่านการตรวจสอบจากทหารยามหลายชุด ที่ปรึกษาหวังก็พาพวกเขามาถึงโถงถ้ำที่ใหญ่กว่าเดิม
โถงนี้ใหญ่กว่าแห่งเมื่อครู่เสียอีก เพดานสูงเกินสิบเมตร ทำให้คนที่กำลังวุ่นอยู่ข้างในดูราวกับมดตัวเล็ก ๆ
บนผนังตรงกลางยังมีแผนที่ทั่วประเทศขนาดมหึมาติดอยู่ บนแผนที่มีลูกศรสีแดงจำนวนมาก ชวนให้นึกถึงแม่น้ำสายสีแดง
เบื้องหน้าแผนที่มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่
เขาสวมชุดจงซานที่พอดีตัว ในมือยังถือม้วนแบบแปลน หันหลังให้ทุกคนและกำลังตั้งใจดูแผนที่
แม้จะเห็นเพียงแผ่นหลัง แต่ลมหายใจของเฉินเถี่ยจู้ก็พลันช้าลง
แผ่นหลังนั้นคุ้นตาเขาเหลือเกิน
เมื่อกว่าหนึ่งปีก่อน ที่โรงงานเครื่องจักรหัวเป่ย ก็มีแผ่นหลังแบบนี้กำลังถือแบบแปลนและหารือเรื่องปรับปรุงกระบวนการผลิตกับเขา
ตอนนั้นอีกฝ่ายยังเป็นหัวหน้าแผนกหลิน
ต่อมาเขาได้ยินว่าหลินหย่วนย้ายไปโรงงานเหล็กอันกัง หลังจากนั้น นอกจากจดหมายที่ส่งมาบ้างเป็นครั้งคราว ก็ไม่มีข่าวคราวใด ๆ อีก
บางคนบอกว่าเขาถูกย้ายไปสถาบันวิจัยแห่งหนึ่งในเมืองหลวง
บางคนก็บอกว่าเขาไปอยู่ในที่ที่สำคัญยิ่งกว่า
แม้ระหว่างทาง เฉินเถี่ยจู้จะมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ อยู่ในใจ