วันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1951
ยามเช้าตรู่
สถานีซูเจียถุน เมืองเสิ่นหยาง
ขบวนรถไฟทหารที่ไม่มีรายชื่ออยู่ในทะเบียนค่อย ๆ แล่นเข้ารางข้างอย่างเงียบเชียบ
รถไฟขบวนลึกลับนี้ไม่มีเสียงหวูดตอนเข้าสถานี ไม่ต้องพูดถึงเสียงประกาศ แม้แต่เจ้าหน้าที่ในสถานีก็มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่ามันมาถึงแล้ว
เมื่อรถไฟจอดสนิท ประตูตู้โดยสารก็เปิดออก
เฉินเถี่ยจู้รีบร้อนกระโดดลงมาเป็นคนแรก
เขานั่งรถไฟมาตลอดทั้งคืน จนตอนนี้ยังงัวเงีย พอเท้าแตะพื้นก็ยังมึนงงอยู่บ้าง
เมื่อคืนวานเขาออกเดินทางจากเทียนจิน นั่งรถไฟมาทั้งคืนกว่าจะถึงเมืองหลวง ระหว่างทางยังต้องเปลี่ยนขบวนรถถึงสองครั้ง ทุกครั้งที่เปลี่ยนขบวนก็มีคนคอยรับส่งตลอดทาง ทำเอาเขารู้สึกเกรงใจจนทำตัวไม่ถูก
แต่ถึงจะผ่านสถานที่มามากมายขนาดนี้ เขาก็ยังไม่รู้ว่าปลายทางของตัวเองอยู่ที่ไหน
คนที่ลงจากรถตามหลังเขามาอีกหกคน
ทั้งหมดเป็นช่างฝีมือและวิศวกรที่ถูกโยกย้ายมาจากหลายแห่ง และจัดให้นั่งรถไฟขบวนเดียวกัน
ทุกคนลงจากรถแล้วมองหน้ากัน แต่ละคนมีสีหน้าสับสนเหมือนกันประหนึ่งเขียนคำว่า ‘ไม่รู้จะไปไหน’ ไว้บนหน้า
“สหายเฉินเถี่ยจู้ใช่ไหม?”
เมื่อเห็นทุกคนลงจากรถ ชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารคนหนึ่งก็เดินเข้ามา ในมือยังถือสมุดเล่มหนึ่ง
“ฉันคือเฉินเถี่ยจู้”
“ซุนเจิ้นไห่ หวังเจี้ยนจวิน จางเสี่ยวเสี่ยว เฉินจื้อหย่วน...” เขาขานชื่อทีละคน “มากันครบแล้วใช่ไหม?”
ทุกคนพากันพยักหน้า
“ดี” ชายคนนั้นปิดสมุด “เชิญตามข้ามา พวกเราขึ้นรถกันก่อน”