อยู่ในป้อมปราการใต้ดินนานเข้า จนแทบแยกไม่ออกแล้วว่าตอนนี้กลางวันหรือกลางคืน
เช้าตรู่วันถัดมา
ยังไม่ถึงเวลาส่งเสียงนกหวีดเรียกรวมพล
คนกลุ่มแรกที่มาถึงป้อมปราการใต้ดินหลายสิบคนต่างตื่นกันแต่เช้า
เมื่อคืนแทบไม่มีใครนอนหลับสนิท
บางคนไม่คุ้นที่นอนเพราะเปลี่ยนสถานที่
บางคนในหัวมีแต่ภาพรถถังคันนั้น
ส่วนบางคนก็ตื่นเต้นเกินไป อย่างไรเสีย การได้เข้าร่วมโครงการใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้ใช้ทั้งชีวิตก็คุ้มแล้ว
หลังรับประทานอาหารเช้า
นายทหารหวังพาทุกคนไปยังแต่ละกลุ่มตามจำนวนที่จัดสรรไว้ เพื่อรายงานตัวทีละคน
……
เขตถลุงโลหะ
เขตถลุงโลหะตอนนี้ต่างจากตอนอยู่เมืองหลวงโดยสิ้นเชิง มีพื้นที่ขยายใหญ่ขึ้นเกือบสามเท่า
เตาหลอมไฟฟ้าแบบอาร์กขนาดใหญ่สามเตาตั้งเรียงกันอยู่ ข้าง ๆ ยังมีเตาสำหรับแปรรูปความร้อนที่ใหญ่กว่าอีกหลายเตา
นายทหารหวังพาจางเสี่ยวเสี่ยวมาถึงทางเข้า
“สหายจางเสี่ยวเสี่ยว วิศวกรโจวเป็นหัวหน้ากลุ่มโลหะวิทยาของพวกคุณ”
“เขาอยู่ข้างใน ไปหาเขาเพื่อรายงานตัวเถอะ”
พูดจบ นายทหารหวังก็เดินจากไป
จางเสี่ยวเสี่ยวหยุดยืนอยู่กับที่ ชะโงกมองเข้าไปข้างใน
สภาพด้านในผิดจากที่จางเสี่ยวเสี่ยวจินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง
เขาคิดว่าโรงงานเหล็กคงเหมือนโรงงานของพวกเขา ที่มีควันโขมงและคนตะโกนโหวกเหวก
แต่ที่นี่ไม่เหมือนกัน ที่นี่เป็นระเบียบกว่า...เป็นระบบกว่า
ราวกับทุกคนมีตำแหน่งของตัวเอง และแต่ละคนก็รับผิดชอบงานของตนเท่านั้น
คนขนวัตถุดิบก็ทำหน้าที่ขนวัตถุดิบ คนหล่อเหล็กก็ทำหน้าที่หล่อเหล็ก