หลินหย่วนไม่ได้สังเกตสีหน้าของกั๋วหย่งหวย เขารีบใส่แถบกระดาษเข้าไปในเครื่องอ่านรูด้วยแสง แล้วดึงสวิตช์เมนลง
ไฟในห้องเครื่องหรี่ลงวูบหนึ่ง
หลอดสุญญากาศกว่าพันหลอดเริ่มอุ่นเครื่องพร้อมกัน จากนั้นก็ทยอยสว่างขึ้นทีละหลอด
คอมพิวเตอร์ของสหรัฐอเมริกามักต้องอุ่นเครื่องเป็นขั้นตอน เปิดใช้งานเพียงส่วนหนึ่งก่อน รอจนส่วนที่เปิดทำงานเสถียรแล้วค่อยเปิดส่วนถัดไป ไม่อย่างนั้นกระแสไฟจะกระชากแรงเกินไป จนหลอดสุญญากาศเสียหายได้ง่าย แต่เครื่องนี้กลับเปิดใช้งานทั้งหมดในคราวเดียว
นั่นหมายความว่าระบบจ่ายไฟของมันได้รับการออกแบบมาอย่างแม่นยำยิ่ง
เมื่อหลอดสุญญากาศสว่างครบทุกหลอด หลินหย่วนก็กดปุ่มสองสามปุ่มบนแผงควบคุม เครื่องอ่านรูด้วยแสงเริ่มอ่านแถบกระดาษดังแกร๊ก ๆ
ราวสองนาทีต่อมา เครื่องพิมพ์ข้างแผงควบคุมก็เริ่มพ่นกระดาษออกมาดังรัว
หลินหย่วนฉีกกระดาษที่พิมพ์ออกมา กวาดตามอง แล้วส่งให้ผู้อำนวยการเฉียน
“ผู้อำนวยการเฉียน เชิญดูผลลัพธ์ครับ”
ผู้อำนวยการเฉียนรับกระดาษมา กวาดตาดูคร่าว ๆ ก็เข้าใจทันทีว่ามีอะไรอยู่ในนั้น ทั้งความเร็วต้นของกระสุน มุมยิง แรงลมเบี่ยงวิถี และจุดตก ครบถ้วนทุกอย่าง
ตอนอยู่สหรัฐอเมริกา เขาเคยใช้เครื่องไอเอเอสคำนวณวิถีกระสุนแบบเดียวกัน ซึ่งต้องใช้เวลาราว 15 นาที แต่เครื่องนี้มีหลอดสุญญากาศน้อยกว่าเครื่องไอเอเอสครึ่งหนึ่ง กลับใช้เวลาเพียงประมาณ 2 นาทีเท่านั้น
นี่... นี่มัน...
หลอดสุญญากาศเพียงกว่าพันหลอด แต่กลับทำงานได้เร็วกว่าถึงสิบกว่าเท่า มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว นั่นคือสถาปัตยกรรมที่ออกแบบมานั้นล้ำหน้ากว่าที่ทุกคนจินตนาการไว้เสียอีก
มือที่ผู้อำนวยการเฉียนถือกระดาษพิมพ์อยู่กำแน่นขึ้นเล็กน้อย
กั๋วหย่งหวยขยับเข้ามาดู ริมฝีปากขยับเหมือนอยากพูดอะไร ก่อนจะจ้องหลินหย่วนอย่างเหม่อลอย