ทุกคนพากันเข้ามาล้อมดูรายการโปรแกรมทีละคน หลังจากอ่านอักษรจีนไม่กี่บรรทัดตรงหน้าแล้ว พวกเขาจึงเข้าใจอย่างแท้จริงว่าที่หลินหย่วนกับลู่วิ่นฮั่นพูดนั้นยังถ่อมตัวเกินไป นี่จะเป็นแค่เรื่อง “ประหยัดแรง” ได้อย่างไร นี่มันคือการปฏิวัติการปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับเครื่องจักรชัด ๆ!
ดูท่าไม่ใช่แค่ด้านฮาร์ดแวร์ที่หัวกั๋วก้าวนำไปข้างหน้า แม้แต่ซอฟต์แวร์ก็แตะระดับใหม่เอี่ยมแล้ว
เหล่านักวิชาการเงียบงันไปนาน แม้แต่ลู่วิ่นฮั่นที่เคยคาดการณ์เกี่ยวกับ “ซางเจี๋ย” ไว้ในใจ ก็ยังอึ้งจนพูดไม่ออก ภายในห้องคอมพิวเตอร์เหลือเพียงเสียงหึ่งของเครื่องระบายอากาศที่ดังต่อเนื่อง
ผ่านไปเนิ่นนาน ผู้อาวุโสเฉียนเงยหน้าขึ้น มองหลินหย่วนด้วยแววตาจริงจัง เห็นได้ชัดว่าเข้าสู่โหมดทำงานแล้ว “สหายหลินหย่วน ซางเจี๋ยชุดนี้สร้างคอมไพเลอร์ขึ้นมาอย่างไร? แล้วแปลงอักษรจีนเป็นรหัสเครื่องได้อย่างไร?”
“อีกเรื่องหนึ่ง สหายวิ่นฮั่น หลังจากฟังสหายหลินหย่วนอธิบายจบแล้ว ช่วยประเมิน ‘ซางเจี๋ย’ ในฐานะ ‘ศาสตราจารย์รับเชิญจากสแตนฟอร์ดที่เป็นกลาง’ ได้ไหม?”
ลู่วิ่นฮั่นพยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วหันไปมองหลินหย่วน
หลินหย่วนลูบคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบม้วนเทปกระดาษขึ้นมา แล้วเริ่มอธิบายตรงแผงควบคุม “สหายทุกท่าน แนวคิดของคอมไพเลอร์มีอยู่สามขั้นตอน”
“ขั้นแรก แปลโปรแกรมอักษรจีนให้เป็นรหัสตัวกลางชุดหนึ่ง รหัสตัวกลางเป็นรูปแบบแทนค่าที่ซางเจี๋ยใช้ร่วมกันภายใน ไม่เกี่ยวกับเครื่องคอมพิวเตอร์รุ่นใดโดยเฉพาะ”
“ขั้นที่สอง ปรับรหัสตัวกลางให้เหมาะสมขึ้น ลบคำสั่งที่ซ้ำซ้อน แล้วจัดลำดับการทำงานใหม่”