ยามเย็น
ดอกเจาะขึ้นรูปเจียเสร็จเสียที
เฉินเถี่ยจู้ถือดอกเจาะทังสเตนคาร์ไบด์ชิ้นเล็ก ๆ ไว้ ราวกับกำลังถือสมบัติล้ำค่า
ทั้งสองหาท่อเหล็กไร้ตะเข็บที่ชำรุดมาท่อนหนึ่ง ตัดแบ่งออกมา แล้วจับปลายด้านหนึ่งยึดไว้กับปากกาจับงาน
เฉินเถี่ยจู้วางดอกเจาะตรงปากท่อ แล้วใช้ค้อนทุบ
เคร้ง เคร้ง เคร้ง
เขาทุบอย่างมั่นคงทีละครั้ง ดอกเจาะค่อย ๆ เบียดเข้าไปในท่อเหล็ก
เสียงโลหะเสียดสีกันแสบแก้วหู
หลินหย่วนยืนมองอยู่ข้าง ๆ ใจเต้นระทึกจนแทบหลุดออกมานอกอก
ไม่รู้ว่าทุบไปกี่ครั้งแล้ว
ในที่สุดดอกเจาะก็ทะลุออกมาจากอีกด้าน
“สำเร็จแล้วเหรอ?” เฉินเถี่ยจู้ถามพลางหอบหายใจ
หลินหย่วนรีบหยิบท่อเหล็กขึ้นมาส่องกับแสง
ด้านในมีเกลียวลำกล้องหกเส้นชัดเจน เรียงเป็นระเบียบและบิดวนขึ้นไป
แม้พื้นผิวยังขรุขระอยู่บ้าง แต่ก็ดูเป็นชิ้นเป็นอันแล้ว
“สำเร็จแล้ว!” หลินหย่วนพูดอย่างตื่นเต้น “ช่างเฉิน เราทำสำเร็จแล้ว!”
เฉินเถี่ยจู้รับท่อเหล็กไป แล้วส่องดูกับแสงอย่างละเอียดเช่นกัน
เขามองอยู่นาน ก่อนจะแสยะยิ้ม
“ใช้ได้จริงด้วย วิธีนี้ไม่เลวเลย!”
“ดี งั้นเราก็ใช้วิธีนี้ทำลำกล้องปืน ทำออกมาทดลองก่อนหนึ่งกระบอก ถ้าไม่ได้ค่อยปรับกัน”
“ได้”
พอได้วิธีทำลำกล้องปืน ความคืบหน้าก็เร็วขึ้นทันตา
ช่วงบ่าย กล่องลูกเลื่อนก็กลึงเสร็จเรียบร้อย
เหล็กเปล่าสำหรับทำลูกเลื่อนก็ขึ้นรูปด้วยการตีเสร็จแล้ว
ที่เหลือส่วนใหญ่เป็นงานละเอียด