หลังกลับถึงหอพัก หลินหย่วนจุดตะเกียงน้ำมันก๊าด แล้วนั่งเปิดสมุดบันทึกที่โต๊ะ
การจำแนกเกรดวัสดุที่รับเข้าเป็นขั้นตอนแรกของแผนการ เหล็กที่โรงงานส่งมามีปริมาณคาร์บอนสูงต่ำไม่แน่นอน ส่วนประกอบไม่คงที่ ถ้าไม่จัดการเรื่องนี้ มาตรฐานกระบวนการผลิตขั้นต่อไปก็เป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อ
แต่จะแบ่งเกรดยังไงดีล่ะ?
คงไม่ถึงกับต้องเอาวัสดุทุกล็อตไปวิเคราะห์หรอกมั้ง?
ตอนนี้โรงงานไม่มีเงื่อนไขแบบนั้นเลย
เขาขมวดคิ้ว ขีดเขียนลงในสมุด ตอนทำงานควบคุมคุณภาพในรัฐวิสาหกิจด้านอุตสาหกรรมการทหารในชาติก่อน เหมือนช่างผู้ชำนาญในแผนกตรวจสอบคุณภาพจะเคยพูดถึงเรื่องนี้อยู่แวบหนึ่ง
ว่ากันว่ามีวิธีที่เรียกว่า “การจำแนกด้วยประกายไฟ” แค่ใช้หินเจียรขัดจนเกิดประกายไฟ ก็วิเคราะห์ปริมาณคาร์บอนในเหล็กได้
ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจนัก คิดว่าเป็นแค่ประสบการณ์ของช่างเก่าแก่ แต่พอมานึกดูดี ๆ ก็เหมือนจะมีวิธีนี้จริง ๆ
ยิ่งคิด รายละเอียดก็ยิ่งชัด ความรู้ที่ซ่อนอยู่ในมุมหนึ่งของความทรงจำค่อย ๆ ผุดขึ้นมาทีละน้อย
แต่ก็ยังเป็นแค่ภาพคร่าว ๆ
ส่วนรายละเอียดว่าอะไรสอดคล้องกับอะไร จะวิเคราะห์อย่างไร และเหล็กแต่ละชนิดมีลักษณะเด่นแบบไหน เขาจำไม่ค่อยได้แล้ว
ทันใดนั้น
มุมขวาบนของสายตาพลันกะพริบวูบ หน้าต่างข้อความโปร่งแสงผุดขึ้นมา
【ตรวจพบว่าเจ้าของระบบรายงานแผนงานด้านเทคนิคเป็นครั้งแรกสำเร็จ ความคืบหน้าภารกิจมือใหม่: 10%】
【ต้องการเบิกชุดความรู้พื้นฐานด้านโลหะวิทยาล่วงหน้าหรือไม่?】
【ราคาที่ต้องจ่าย: อัตราภาระสมอง 50% ต่อเนื่องประมาณ 4 ชั่วโมง】
หลินหย่วนกลืนน้ำลาย อัตราภาระสมอง 50%
เขาไม่รู้ว่ามันจะรู้สึกยังไง แต่แค่เห็นตัวเลขก็รู้แล้วว่าคงไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดีแน่
แต่ตอนนี้รอไม่ไหวแล้ว ความทรงจำเลือนรางที่มีอยู่ช่วยแก้ปัญหาเร่งด่วนตรงหน้าไม่ได้
เขาสูดหายใจลึก ๆ เตรียมใจให้พร้อม แล้วใช้ความคิดกดปุ่มยืนยัน