เขาสวมแว่นกลับแล้วมองหลินหย่วน
“สิ่งที่รองหัวหน้าแผนกหลินวาดเมื่อครู่นี้... แผนผังก้างปลานี่อธิบายทุกอย่างที่ข้าอยากพูดแต่พูดไม่ชัดออกมาได้หมด”
“เพราะฉะนั้นข้าจึงเห็นด้วย เห็นด้วยกับวิธีของเจ้า”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศในห้องประชุมก็เปลี่ยนไปทันที
เดิมทีจ้าวเต๋อฟาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แต่ตอนนี้กลับนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “รองหัวหน้าแผนกหลิน เหตุผลที่เจ้าพูดมาข้าฟังแล้วก็ไม่มีปัญหา”
“แต่เจ้าเอาแต่บอกว่าต้องมีมาตรฐาน แล้วจะกำหนดมาตรฐานอย่างไร? กำหนดแล้วจะทำตามอย่างไร? ทำตามแล้วใครจะคอยกำกับ? เจ้าเตรียมเรื่องพวกนี้ไว้หมดแล้วหรือ?”
หลินหย่วนมองเขาแวบหนึ่งแล้วยิ้ม “หัวหน้าแผนกจ้าวถามได้ดี”
เขาเดินไปข้างกระดานดำ หยิบชอล์กขึ้นมาเขียนข้อความหลายบรรทัด
“แผนของข้ามีสามขั้นตอน”
“ขั้นแรก จำแนกเกรดวัสดุที่รับเข้า แบ่งเหล็กตามปริมาณคาร์บอนเป็นเกรดดีและไม่ดี แต่ละเกรดใช้ค่าพารามิเตอร์การชุบแข็งต่างกัน”
“ขั้นที่สอง ทำมาตรฐานกระบวนการผลิต กำหนดมาตรฐานการปฏิบัติงานกับช่วงค่าความคลาดเคลื่อนในทุกขั้นตอน อบรมช่างฝีมือให้เข้าใจก่อน แล้วค่อยให้ทำตามมาตรฐาน”
“ขั้นที่สาม ติดตามย้อนกลับด้านคุณภาพ ระบุวันที่ผลิต หมายเลขเครื่องจักร และชื่อผู้ปฏิบัติงานบนชิ้นงานทุกชิ้น หากเกิดปัญหาขึ้นก็จะตรวจหาต้นตอได้อย่างรวดเร็ว”
เขาวางชอล์กลงแล้วมองจ้าวเต๋อฟา
จ้าวเต๋อฟ้าอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงไป
เดิมทีเขาเตรียมคำโต้แย้งไว้เต็มท้อง แต่หลินหย่วนวางแผนออกมาหมดแล้ว เขาจึงหาเรื่องจับผิดไม่ได้จริง ๆ
ในที่สุดฝางเหวยกั๋วก็เอ่ยปาก