หลินหย่วนพูดถึงตรงนี้ก็หยิบปากกาหมึกซึมบนโต๊ะขึ้นมา เขียนคำสามคำลงบนกระดาษโน้ต
“พลังงานปรมาณู เทคโนโลยีเครื่องยนต์ไอพ่น เซมิคอนดักเตอร์”
“ทั้งสามอย่างนี้จะเป็นหัวใจสำคัญที่สุดของหัวกั๋วในอีกหลายสิบปีข้างหน้า ต้องผูกสามสายงานนี้เข้าด้วยกัน จึงจะกลายเป็นระบบเทคโนโลยีป้องกันประเทศที่สมบูรณ์”
“คอมพิวเตอร์ของสหภาพโซเวียตตอนนี้ยังใช้หลอดสุญญากาศที่ล้าหลังอยู่ ผมคิดว่าเส้นทางของหลอดสุญญากาศมาถึงทางตันแล้ว ต่อให้พัฒนาต่อไปก็ทำได้แค่ซ่อมแซมปรับปรุง ไม่มีทางก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดด”
“แต่เซมิคอนดักเตอร์ไม่เหมือนกัน ปี 1947 ห้องปฏิบัติการเบลล์ของสหรัฐฯ เพิ่งประดิษฐ์ทรานซิสเตอร์ได้ นับถึงตอนนี้ก็ผ่านมาพอดีแค่ห้าปี สหภาพโซเวียตยังไม่มีแนวทางด้านนี้เลย เอาแต่หมกมุ่นกับหลอดสุญญากาศ”
“แม้สหรัฐฯ จะก้าวออกมาเป็นประเทศแรก แต่ก็เพิ่งก้าวไปแค่ก้าวเดียว พวกเขายังอยู่ระหว่างค้นคว้าว่าจะนำเซมิคอนดักเตอร์ไปใช้จริงและประยุกต์ใช้ให้ทั่วถึงได้อย่างไร”
“นี่แหละคือโอกาสของเรา! ทุกคนเพิ่งเริ่มต้นบนเส้นทางเซมิคอนดักเตอร์ เราก้าวข้ามไปได้ตรง ๆ ก็จะยืนอยู่บนเส้นสตาร์ตเดียวกับพวกเขา หรืออาจถึงขั้น...แซงหน้าพวกเขาไปเลย”
“เพราะอย่างนั้น ผมจึงมีแนวคิดเรื่องแผนเก้าปี ที่จะผูกเงินชดเชยก้อนนี้เข้ากับการพัฒนาในอนาคตของหัวกั๋วอย่างแน่นหนา”
เสียงของหลินหย่วนยิ่งพูดยิ่งฮึกเหิม แม้แต่ฟางจื้อหย่วนก็ยังจมดิ่งไปกับภาพอันยิ่งใหญ่ที่หลินหย่วนวาดขึ้น
ส่วนบรรดานักวิชาการต่างตะลึงจนตาค้าง พอลองคิดตามแนวทางของหลินหย่วน พวกเขาก็พบว่าเจ้าหมียักษ์จากทางเหนือที่เคยเป็นพี่ใหญ่ แท้จริงแล้วเดินผิดทางเรื่องเซมิคอนดักเตอร์ไปแล้ว