หลินหย่วนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า “ท่านผู้นำทุกท่าน สหายทุกท่าน... เช่นนั้นข้าขอพูดถึงความเห็นส่วนตัวอันตื้นเขินสักหน่อย”
“ที่ทุกท่านกล่าวมาเมื่อครู่ล้วนมีเหตุผล โครงการสองระเบิดต้องทำ อุตสาหกรรมสนับสนุนก็ต้องพัฒนา ทั้งกองทัพอากาศ กองทัพบก และการสื่อสาร ไม่มีสิ่งใดหยุดชะงักได้”
“แต่ก่อนจะพูดถึงว่าจะใช้เงินก้อนนี้อย่างไร ข้าอยากถามทุกท่านสักข้อ”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกวาดตามองทุกคนในห้องประชุม
“สหายทุกท่านคิดว่า เมื่อไรหัวกั๋วของเราจึงจะก้าวแซงโซเวียตกับสหรัฐอเมริกาได้?”
...
ก้าวแซงโซเวียตกับสหรัฐอเมริกาอย่างนั้นหรือ?
คนในห้องประชุมเห็นได้ชัดว่าไม่มีใครคาดคิดว่าหลินหย่วนจะเริ่มด้วยคำถามนี้
ทว่าผ่านไปเพียงครู่เดียว ซือชางซวี่ก็หัวเราะเสียงดัง เป็นเสียงหัวเราะที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจจากก้นบึ้งของหัวใจ “สหายหลินหย่วน! ดี! ช่างมีความมุ่งมั่น! ข้าคิดว่าแค่สิบปีก็พอ! ถึงตอนนั้นเรื่องโลหะผสมทนความร้อน ข้ามั่นใจว่าจะกล้าตบอกท้าชนโซเวียตกับสหรัฐอเมริกา!”
ผู้อาวุโสเฉียนก็หัวเราะพลางเอ่ยว่า “สหายชางซวี่พูดถูก สิ่งที่ชาวอเมริกันทำได้ คนหัวกั๋วอย่างเราก็ทำได้ แถมยังทำได้ดีกว่าและยอดเยี่ยมกว่าพวกเขาด้วย!”
“แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นผู้บุกเบิก ได้รับประโยชน์จากสงครามโลกครั้งที่สองไปเต็ม ๆ ข้าขอพูดแบบเผื่อใจไว้หน่อยแล้วกัน สิบห้าปี!”
ผู้ที่ได้นั่งอยู่ในที่นี้ล้วนเป็นนักวิชาการชั้นแนวหน้าของหัวกั๋ว ทั้งยังเป็นผู้รักชาติที่อัดอั้นอยากเห็นประเทศเข้มแข็งขึ้น พวกเขาใช่ว่าไม่เคยคิดถึงการก้าวแซงโซเวียตกับสหรัฐอเมริกา เพียงแต่ปกติไม่มีโอกาสได้พูดออกมา