หลินหย่วนอยู่ที่สนามปืนใหญ่อีกพักหนึ่ง กำชับขนาดและค่าพารามิเตอร์สำคัญสองสามอย่างกับผู้อำนวยการหวังจนชัดเจนแล้วจึงกลับ
ตอนกำลังจะไป จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้
“จริงสิ ผู้อำนวยการหวัง”
“เชิญพูดได้เลยครับ!” ผู้อำนวยการหวังรีบขยับเข้ามาหา
“เราต้องพัฒนาชนวนระเบิดเมื่อเข้าใกล้เป้าหมายควบคู่กันไปด้วย” หลินหย่วนกล่าว “มีแค่ปืนใหญ่ยังไม่พอ กระสุนก็ต้องตามให้ทัน ชนวนตั้งเวลาจักรกลมีประสิทธิภาพต่ำเกินไป”
ผู้อำนวยการหวังชะงักไป
ชนวนระเบิดเมื่อเข้าใกล้เป้าหมายงั้นหรือ?
แน่นอนว่าเขารู้ว่าชนวนแบบนี้ดีแค่ไหน มีกระสุนชนิดนี้แล้วก็ไม่ต้องยิงโดนเครื่องบินตรง ๆ แค่เข้าใกล้ก็ระเบิดเอง อัตราการยิงถูกเป้าสูงขึ้นได้หลายเท่า
แต่ของแบบนี้ทำยากมาก!
ชนวนเล็ก ๆ ต้องบรรจุอุปกรณ์วิทยุไว้ข้างใน แถมยังต้องทนแรงเร่งหลายพันจีตอนกระสุนพุ่งออกจากปากกระบอกปืน
ชาวอเมริกันใช้เวลาหลายปีกว่าจะพัฒนาสำเร็จ แล้วนำไปใช้ยิงเครื่องบินของญี่ปุ่นในสมรภูมิแปซิฟิก
พวกเราจะทำได้จริงหรือ?
“ผู้อำนวยการหลิน ชนวนระเบิดเมื่อเข้าใกล้เป้าหมาย...” ผู้อำนวยการหวังกลืนน้ำลาย “แม้แต่ชาวอเมริกันก็ยังทำได้ไม่สมบูรณ์เลยไม่ใช่หรือครับ พวกเราจะทำได้จริง ๆ หรือ?”
“ลองดูก่อนสิ” หลินหย่วนยิ้ม “ทางแผนกสื่อสารกำลังพัฒนาหลอดอิเล็กทรอนิกส์ขนาดจิ๋วกับแผงวงจรพิมพ์อยู่ ขอแค่มีความคืบหน้า ก็ย้ายมาใช้กับงานนี้ได้เลย”
“ผมจะกลับไปเขียนแบบปืนต่อสู้อากาศยานกับชนวนฉบับสมบูรณ์ก่อน พรุ่งนี้จะเอามาให้”
ผู้อำนวยการหวังอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
เดิมทีเขาคิดว่าแค่หลินหย่วนทำปืนต่อสู้อากาศยานสองลำกล้องให้สำเร็จก็เก่งมากแล้ว