เช้าวันถัดมา
ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง หลินหย่วนก็ออกจากบ้านแล้ว
จู้จื่อรออยู่ตรงประตูรั้ว เขาถือปืน ยืนหลังตรงแน่ว จ้องมองไปทางประตู
รถจี๊ปทหารจอดอยู่ข้าง ๆ คนขับเหลาหวังกำลังนั่งยอง ๆ เช็ดกระจก
“คุณหลิน!” พอเห็นเขาออกมา จู้จื่อก็รีบยืนตรง
หลินหย่วนพยักหน้าทักทาย ก่อนเปิดประตูขึ้นไปนั่งเบาะหลัง
จู้จื่อตามไปนั่งที่เบาะข้างคนขับด้วย
“ลุงหวัง วันนี้เราไปสถาบันวิจัยปืนใหญ่กัน” หลินหย่วนพูดจากเบาะหลัง
“ได้เลยครับ!” ลุงหวังรับคำแล้วสตาร์ตรถ
รถจี๊ปค่อย ๆ ขับออกจากเขตบ้านพัก ก่อนมุ่งขึ้นถนนใหญ่
จู้จื่อนั่งอยู่ข้างคนขับ ลอบชำเลืองมองผ่านกระจกมองหลัง
หลินหย่วนเอนหลังพิงเบาะ หลับตา นิ้วเคาะเข่าเบา ๆ
เมื่อวานเขาอยู่ที่สถาบันสื่อสารตลอดบ่าย ทั้งชั้นบนชั้นล่าง โรงงาน และห้องทดลอง เขาเดินดูมาครบหมดแล้ว
จะปรับหลอดอิเล็กตรอนอย่างไร ผลักดันมาตรฐานชิ้นส่วนอย่างไร จะทำแผงวงจรพิมพ์อย่างไร...
เขาวางแผนงานในอนาคตของสถาบันสื่อสารไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
ท่าทางยอมรับนับถือของผู้อำนวยการเฉียนตอนท้าย จู้จื่อยังจำได้ติดตา
แล้วคุณหลินล่ะ?
กลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ราวกับเรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่เขาทำได้อย่างง่ายดาย
พอคิดถึงเรื่องเหล่านี้ จู้จื่อก็ยืดหลังให้ตรงยิ่งกว่าเดิม
แม้เขาจะไม่รู้ว่าหลอดอิเล็กตรอนหรือแผงวงจรพิมพ์คืออะไร
แต่เขารู้เรื่องหนึ่ง
ชีวิตของคุณหลินสำคัญกว่าชีวิตเขามาก!
ผู้อำนวยการโจวเคยบอกว่า คุณหลินคนเดียวก็มีค่าเท่ากับทั้งกองพล
ถ้าเกิดอันตรายขึ้นจริง ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต เขาก็ต้องปกป้องคุณหลินให้ปลอดภัย!
······
สถาบันวิจัยปืนใหญ่ตั้งอยู่นอกเมือง ใกล้เชิงเขา
ประตูใหญ่เป็นซุ้มโค้งวงกลม ด้านหน้ามียามสองชุดรักษาการณ์ ดูเข้มงวดกว่าที่สถาบันสื่อสารมาก