การยิงทดสอบรอบแรกประสบความสำเร็จ ทุกคนจึงเริ่มกล้าขึ้น
จากนั้นก็ทดสอบต่ออีกหลายรอบ
ทั้งยิงระดับราบ ยิงมุมเงย ติดตามเป้าหมายด้วยความเร็วสูง และยิงต่อเนื่อง...
ความแม่นยำดีขึ้นในทุกรอบ
พอถึงช่วงท้าย พลยิงก็เริ่มคุ้นมือ เป้าลากเคลื่อนที่ไปทางซ้ายทีขวาที ปืนใหญ่ลำกล้องคู่หมุนตาม ก่อนจะระดมยิง “ตู้ม ๆ ๆ ๆ” จนเป้าลากพรุนไปหมด แล้วร่วงลงมาจากฟ้า
เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นทั่วสนามอีกครั้ง
จู้จื่อยืนอยู่ด้านหลัง จ้องปืนใหญ่ลำกล้องคู่อย่างตาค้าง
ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นแค่ปืนไรเฟิลกับปืนกล
ปืนใหญ่ที่ทรงพลังขนาดนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
แถม... นี่เป็นผลงานของผู้อำนวยการหลิน
พอคิดถึงตรงนี้ ความภาคภูมิใจในใจจู้จื่อก็พลุ่งขึ้นมาไม่หยุด
เขาแอบยืดอกขึ้นอีกนิด
······
การยิงทดสอบดำเนินไปจนถึงเที่ยงวัน
คนในสนามยิงยังรู้สึกว่ายังไม่หนำใจ
หัวหน้าสถาบันหวังจับมือหลินหย่วน เขย่าแรง ๆ พลางพูดว่า “ผู้อำนวยการหลิน คุณช่วยสถาบันของเราไว้มากจริง ๆ!”
“มีปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานลำกล้องคู่แล้ว พวกพี่น้องแนวหน้าก็ไม่ต้องโดนเครื่องบินอเมริกันทิ้งระเบิดอีก!”
หลินหย่วนยิ้ม “หัวหน้าครับ อย่าเพิ่งดีใจเร็วไป นี่เป็นแค่ต้นแบบ ยังต้องปรับแบบให้ลงตัวและผลิตจำนวนมากอีก หนทางยังอีกยาวไกล”
“อีกอย่าง มีแค่ปืนใหญ่ก็ไม่พอ กระสุนก็ต้องตามให้ทันด้วย”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “ชนวนเวลาเชิงกลยังมีประสิทธิภาพต่ำเกินไป ยิงเครื่องบินแต่ละครั้งก็ได้แต่ลุ้นเอา ชนวนระเบิดเมื่อเข้าใกล้เป้าหมายต้องพัฒนาต่อให้ได้”
หัวหน้าสถาบันหวังพยักหน้ารัว “ใช่ ๆ! พวกเราจะให้ความร่วมมือเต็มที่ในการพัฒนาชนวนระเบิดเมื่อเข้าใกล้เป้าหมาย!”
“แต่ผู้อำนวยการหลิน...” เขาเกาศีรษะ “เรื่องหลอดอิเล็กตรอนขนาดจิ๋วสำหรับชนวนระเบิดเมื่อเข้าใกล้เป้าหมาย ทางสถาบันสื่อสารจะทำออกมาได้เมื่อไหร่ครับ?”