นิวยอร์ก, สำนักงานใหญ่ของนิวยอร์กไทมส์
ตีสี่ บรรณาธิการใหญ่แฮร์ริสันจ้องหน้าตัวอย่างหนังสือพิมพ์ฉบับใหญ่ที่เพิ่งจัดหน้าเสร็จบนโต๊ะ แล้วก็อดหัวเราะเสียงเหมือนหมูไม่ได้
พาดหัวพิมพ์ด้วยตัวเรียงพิมพ์หนาสองเท่า ตัวอักษรขนาดมหึมากินพื้นที่เกือบครึ่งหน้าหนังสือพิมพ์: «ช็อก! นายพลห้าดาวแมกอาเธอร์ถูกจับเป็นเชลยที่แนวหน้า?»
นิ้วของแฮร์ริสันลูบไล้ไปตามพาดหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปลายนิ้วสัมผัสขอบตัวเรียงพิมพ์ที่นูนขึ้นมา ในหัวก็เริ่มจินตนาการถึงเรื่องที่จะตามมา
ถ้าหนังสือพิมพ์ฉบับนี้วางขาย รับรองว่าขายดีจนเกลี้ยงแผง!
ถึงตอนนั้น ในฐานะบรรณาธิการของนิวยอร์กไทมส์ การเลื่อนตำแหน่งกับขึ้นเงินเดือนก็อยู่แค่เอื้อมไม่ใช่หรือ?
พอนึกถึงดวงตาคู่งามชวนหลงใหลของลิซา น้ำลายแทบไหลจากมุมปากของแฮร์ริสัน เขาเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว มือก็เอื้อมไปคว้าหูโทรศัพท์แล้ว
«ทอม! เอาตัวอย่างฉบับใหญ่นี่ไปส่งโรงพิมพ์ บอกพวกเขาว่าคืนนี้พิมพ์เพิ่มห้าแสนฉบับ—ไม่สิ หนึ่งล้านฉบับ!»
สิ้นเสียง ทอม บรรณาธิการหนุ่มที่รออยู่ข้าง ๆ มานานก็รีบก้าวเข้ามารับตัวอย่างหนังสือพิมพ์กองนั้นด้วยสองมือ อุ้มไว้แนบอกแล้ววิ่งออกจากห้องทำงานไปอย่างกระตือรือร้น
ประตูปิดลงด้านหลัง พัดเอาลมวูบหนึ่งเข้ามาจนกระดาษต้นฉบับบนโต๊ะส่งเสียงกรอบแกรบ
แฮร์ริสันไม่ใส่ใจ เขาทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ ไขว่ห้างพลางนึกภาพหนังสือพิมพ์ขายหมดเกลี้ยงในวันพรุ่งนี้อย่างอารมณ์ดี จนแทบหลุดหัวเราะออกมา
ในห้องทำงานเงียบสงัด มีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินติ๊กต็อกกับเสียงหายใจหอบหนักของเขา