ในห้องประชุมของโรงงาน
ทุกคนพารองรัฐมนตรีหลี่ชมกระบวนการผลิตโดยคร่าว ๆ จนครบรอบ
ตอนนี้หลินหย่วนกำลังอธิบายผลลัพธ์และประเด็นสำคัญของการปรับปรุง
รองรัฐมนตรีหลี่ตั้งใจฟังมาก แทรกถามเป็นระยะ แต่ล้วนเป็นคำถามสำคัญที่เกี่ยวข้องกับภาพรวม เช่น “นำไปใช้ทั่วประเทศได้ไหม” “ต้นทุนสูงหรือเปล่า” และ “ติดตั้งง่ายไหม”
หลินหย่วนตอบทีละข้อ พอตอบเสร็จ ห้องประชุมก็เงียบลง
รองรัฐมนตรีหลี่นั่งอยู่ตรงนั้น ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ พลางครุ่นคิดบางอย่าง
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เขาเคาะอยู่ราวครึ่งนาที
จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นเจิ้นซาน
“เสิ่นเจิ้นซาน นายมันตัวดีจริง ๆ” เขาพูด “ฉันโทรไปถาม นายบอกแค่ว่า ‘มีความคืบหน้า’ กับ ‘ไม่เลว’”
“ไม่ยอมบอกอะไรให้ละเอียด ฉันยังนึกว่ามีปัญหาเสียอีก”
“ที่ไหนได้ พวกนายรายงานทีเดียว...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเพิ่มเสียงขึ้นเล็กน้อย
“กลับรายงานเรื่องใหญ่โตขนาดนี้!”
ในห้องประชุมเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนเสิ่นเจิ้นซานจะหัวเราะแหะ ๆ
“ท่านรองครับ” เขาเกาหัว “ก็...กลัวพูดมากไปแล้วท่านจะไม่เชื่อน่ะครับ”
“ฉันไม่เชื่อหรือ?” รองรัฐมนตรีหลี่เบิกตา “ฉันหัวโบราณขนาดนั้นเลยหรือไง?”
“แต่ก็เถอะ...” เขาเปลี่ยนเรื่อง “ผลงานที่พวกนายทำได้ เรื่องแบบนี้ถ้าเป็นใครก็คงไม่กล้าเชื่อง่าย ๆ”
“ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ฉันเองก็ไม่เชื่อเหมือนกัน”
เขาลุกขึ้นเดินไปมาในห้องประชุมสองสามก้าว ยิ่งเดินก็ยิ่งเร็วและตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ
“พวกนายรู้ไหมว่านี่หมายถึงอะไร?” ตอนนี้น้ำเสียงของเขาฮึกเหิมอย่างยิ่ง
“หมายความว่า...” รองรัฐมนตรีหลี่สูดหายใจลึก “เตาหลอมแบบเปิดทั่วประเทศปรับปรุงแบบนี้ได้หมด!”
“โรงงานเหล็กอันกังทำได้ โรงงานเหล็กโส่วกังทำได้ โรงงานเหล็กซ่างกัง อู่กัง เป่ากัง...ทำได้ทั้งหมด!!!”