รองรัฐมนตรีหลี่มาถึงเร็วมาก
เมื่อวานช่วงบ่ายเพิ่งโทรศัพท์ไปหา เช้าวันรุ่งขึ้นรถก็ตรงมาถึงโรงงานเหล็กอันกัง
ตอนนั้นเป็นวันที่ 29 เดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ อากาศหนาวจัดจนพื้นดินเย็นเยียบ
ลมเหนือพัดปะทะใบหน้า ราวกับโจมตีด้วยเวทมนตร์ประหลาด ทำเอาหนาวเหน็บและเจ็บแสบไปหมด
เสิ่นเจิ้นซานพาหลินหย่วน สวีเจี้ยนจง และบรรดาหัวหน้าฝ่ายต่าง ๆ มายืนรออยู่ที่ป้อมยามหน้าประตูโรงงานตั้งแต่เช้าตรู่
“มาแล้ว ๆ!” เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยที่สายตาไวเห็นรอยล้ออยู่ไกล ๆ จึงตะโกนขึ้นก่อน
ไกลออกไป เงารถสีดำสองคันแล่นฝ่าลมฝ่าหิมะเข้ามา
พอเข้ามาใกล้ รถจิมสีดำทั้งสองคันก็เต็มไปด้วยหิมะและคราบโคลน สภาพราวกับเพิ่งงมขึ้นมาจากหลุมโคลน
“รองรัฐมนตรีหลี่คงรีบขับมาทั้งคืนเลยสินะ?” สวีเจี้ยนจงกระซิบ
“แล้วนายคิดว่าไงล่ะ?” เสิ่นเจิ้นซานถูมือไปมา “น้ำเสียงในโทรศัพท์เหมือนจะกินคนเข้าไปแล้ว อยากจะพุ่งมาตามสายโทรศัพท์เดี๋ยวนั้นเลยด้วยซ้ำ”
รถส่งเสียงเอี๊ยดแล้วหยุดหน้าประตู
พอประตูรถเปิด รองรัฐมนตรีหลี่ก็กระโดดลงมาทันที
ปกเสื้อโค้ตทหารของเขาตั้งสูงลิ่ว บนหมวกยังมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่ชั้นหนึ่ง ดูก็รู้ว่ารีบร้อนมาแค่ไหน
เขายังยืนไม่ทันมั่นคง เสียงก็ลอยมาก่อนแล้ว
“เหล่าเสิ่น! ระหว่างทางฉันคิดมาตลอดเลยว่า ใช้เวลาแค่เดือนกว่า ๆ ก็เพิ่มกำลังผลิตได้มากขนาดนี้จริงหรือ? นายไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?”