วันเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ
พริบตาเดียวก็ถึงวันที่ 5 เดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติแล้ว
ตอนนี้เตาหลอมแบบเปิดหมายเลขสามของโรงงานเหล็กอันกังก็ปรับปรุงเสร็จเรียบร้อย เนื่องจากก่อนหน้านี้ต้องซ่อมแซม จึงเป็นเตาที่ปรับปรุงเสร็จเป็นเตาสุดท้าย
ตอนนี้เตาทั้งสี่ของโรงงานสามารถรักษารอบการถลุงเฉลี่ยไว้ที่ประมาณ 6 ชั่วโมง 25 นาทีได้อย่างคงที่
เตาที่เร็วที่สุดทำเวลาได้ถึง 6 ชั่วโมง 3 นาที
ทุกเช้า หลินหย่วนจะไปเดินดูรอบโรงงานก่อน พอไปถึงหน้าเตาหลอมแต่ละเตา หัวหน้าเตาก็จะรีบเข้ามารายงานด้วยเสียงดัง แฝงท่าทีคล้ายกำลังแข่งกันอยู่
“วิศวกรใหญ่หลิน วันนี้เตาของเราถลุงเสร็จใน 6 ชั่วโมง 18 นาทีครับ”
“วิศวกรใหญ่หลิน ดูของพวกเราสิ! ทำได้ถึง 6 ชั่วโมง 3 นาทีแล้ว!”
ถ้าของคุณใช้เวลา 6 ชั่วโมง 18 นาที ของฉันก็ต้องทำให้ได้ 6 ชั่วโมง 3 นาที
ไม่มีใครยอมใคร
เชื่อว่าด้วยแรงฮึดของช่างฝีมือกลุ่มนี้ อีกไม่นานพวกเขาต้องทะลุขีดจำกัด 6 ชั่วโมงได้แน่
ถ้าเป็นอย่างนั้น ทั้งโรงงานก็จะถลุงเหล็กได้วันละ 15-16 เตา
ผลผลิตเพิ่มขึ้นจากเดือนที่แล้วอีกมาก
ทางโรงแต่งแร่ก็ติดตั้งเครื่องแยกแร่แม่เหล็กขนาดใหญ่เพิ่มอีก 5 เครื่อง
เครื่องจักร 15 เครื่องเรียงเป็นแถว ส่งเสียงครืนครั่นขณะทำงาน ดูมีพลังมากกว่าแต่ก่อนเยอะ
นอกจากนี้ ด้วยความช่วยเหลือจากหลินหย่วน โรงงานยังทดลองผลิตเครื่องขุดแร่ออกมาได้อีกหลายเครื่อง
ด้วยประสิทธิภาพการทำเหมืองและการแต่งแร่ของโรงงานเหล็กอันกังในตอนนี้ ไม่เพียงพอใช้เองเท่านั้น ยังพอเก็บผงแร่เข้มข้นไว้ส่งให้โรงงานเหล็กพี่น้องได้อีกด้วย
เสิ่นเจิ้นซาน ผู้อำนวยการโรงงาน ยิ้มจนหุบปากไม่ลงทุกวัน
เมื่อก่อนเขากังวลว่าแร่ไม่พอ เหล็กไม่พอ
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขากังวลว่าเหล็กมีมากเกินไป การขนส่งทางรถไฟตามไม่ทัน
พูดได้แค่ว่าคราวนี้แรงกดดันตกไปอยู่ที่ “พี่ใหญ่รถไฟ” แล้ว
······
ตลอดครึ่งเดือนนี้ หลินหย่วนใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสรุปงาน
กลางวันเขาเดินตรวจโรงงาน คอยตอบข้อสงสัยให้ช่างเทคนิค ส่วนกลางคืนก็เขียนระเบียบปฏิบัติอยู่ในเรือนรับรอง