ในจดหมายของผู้เฒ่าเติ้งเขียนไว้ว่า “วันพบกันอีกครั้งอยู่ไม่ไกลแล้ว” หลินหย่วนคิดว่าคงต้องรออย่างน้อยสักเดือน
ใครจะคิดว่าเพิ่งผ่านไปแค่ 3 วัน
......
เขตบ้านพักของกรมใหญ่อุตสาหกรรมอาวุธยุทโธปกรณ์
เจ็ดโมงเช้า หลินหย่วนเพิ่งตื่นนอน
บนโต๊ะยังมีแบบร่างเพลาข้อเหวี่ยงของเครื่องยนต์สันดาปภายในสำหรับเรือที่เขาวาดค้างไว้เมื่อคืน ดินสอยังคงวางอยู่ตรงบรรทัดที่ระบุค่าความคลาดเคลื่อน ข้างกันมีชาที่เย็นชืดไปแล้วครึ่งถ้วย ดูก็รู้ว่าเขาเพิ่งวางมือก่อนเข้านอน
พอเขาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เสียงของจู้จื่อก็ดังมาจากนอกประตู “คุณหลิน มีแขกมาหาครับ”
หลินหย่วนได้ยินดังนั้นก็แขวนผ้าเช็ดตัวไว้บนอ่างล้างหน้า แล้วเดินไปเปิดประตู
จู้จื่อยืนอยู่หน้าประตู ด้านหลังเขามีชายสองคนสวมเครื่องแบบทหารประจำการ สีหน้าเคร่งขรึม ทั้งคู่ติดป้ายชื่อไว้ที่อก
“คุณหลิน พวกเขาบอกว่ามาจากกระทรวงกลาโหมครับ ตรวจสอบเอกสารเรียบร้อยแล้ว” จู้จื่อลดเสียงรายงาน
คนหนึ่งก้าวออกมา หยิบบัตรประจำตัวจากอกเสื้อ ทำความเคารพแล้วส่งให้ด้วยสองมือ
ข้อมูลบนบัตรมีไม่มาก หน่วยงานสังกัดพิมพ์ไว้เพียงคำว่า “กระทรวงกลาโหม” จ้าวเจิ้นหัว ยศพันเอก
“สหายหลินหย่วน ผมจ้าวเจิ้นหัว จากฝ่ายเสนาธิการของสถาบันวิจัยที่เก้า กระทรวงกลาโหมครับ”
ระหว่างพูด จ้าวเจิ้นหัวก็หยิบซองเอกสารกระดาษคราฟต์ออกจากกระเป๋าเอกสารสีดำที่ถืออยู่
“วันนี้ผมมาในนามของสถาบันที่เก้า เพื่อเชิญคุณเข้าร่วมงานพัฒนาโครงการสำคัญระดับชาติครับ”
หลินหย่วนรับมา เหลือบมองตราประทับลับสุดยอด ก่อนเปิดซองกระดาษคราฟต์ ข้างในมีเพียงหนังสือเชิญเข้าร่วมโครงการแผ่นบาง ๆ
“รายงานคำร้องขอเชิญสหายหลินหย่วนเข้าร่วมการออกแบบทางทฤษฎีและการพัฒนาอุปกรณ์ทดลองสำหรับ ‘โครงการศูนย์เก้า’”
โครงการศูนย์เก้า